Mijn naam is Talita, ik ben 33 jaar. In 1993 kwam ik als baby terecht bij de EZB-crèche in Rio Vermelho. Samen met mijn zes broers en zussen groeide ik daar op. We kwamen uit een arm gezin en mijn ouders hadden niet de middelen om ons te kunnen geven wat we nodig hadden. Gelukkig konden we bij de crèche terecht, waar we eten kregen, mochten douchen en tanden konden poetsen.
Toen ik acht jaar was, overleed onze vader. Dat was een enorme klap voor ons gezin. Een jaar later verloren we ook onze moeder. Opnieuw werden we geraakt en bleven we als wezen achter. We werden opgevangen door een tante. Zij kreeg een uitkering voor ons, maar ze had een alcoholverslaving en het geld van de uitkering ging op naar alcohol. Regelmatig zaten we daarom zonder eten. In die tijd was het een des te grotere zegen dat we naar de crèche konden en daar eten kregen.
Uiteindelijk zag onze oma gelukkig wat er gebeurde en nam zij de zorg voor ons op zich. Ze deed wat ze kon, ondanks haar hoge leeftijd. De EZB ondersteunde haar daarin.
En ook vandaag de dag speelt de EZB een belangrijke rol in mijn leven. Ik ben inmiddels 12 jaar getrouwd met mijn man Vinícius en samen hebben we drie kinderen. Onze jongste zoon wordt nu op dezelfde crèche opgevangen als waar ik zelf ooit was.
Ik werk nu zelf binnen de EZB als sociaal werker in het buurthuis. Dat doe ik met liefde en dankbaarheid, ik ben blij om zo iets terug te mogen doen. De EZB was voor mij niet alleen een plek om op te groeien, maar een vangnet waarin ik werd opgevangen toen mijn leven instortte. Elke dag zie ik hoe de EZB niet één moment verandert, maar hele levens. Ik ben daar het levende bewijs van.