Weduwen aan het knutselenEr werd veel gelachen, maar ook gehuild tijdens het speciale weekend in Sabinópolis, waar 47 weduwen bij elkaar waren in het Conferentiecentrum. Het was een heel gevarieerd groepje dames, maar allemaal waren ze alleenstaand. De oudste, Antonia, is 90 jaar. Nadir is nog maar één maand weduwe. Ariane, een ongehuwde moeder, is zwaar depressief: haar zoon van 21 jaar werd vermoord om drugsschulden. Luzinete heeft een ernstige darmziekte… Zo heeft ieder z´n verhaal.
Er waren verschillende activiteiten. ´s Morgens was er in groepjes Bijbelstudie, met als thema: “Volg Mij”.
Ook ging de groep een dag naar het Kindercentrum in Materlandia om ter gelegenheid van ‘Kinderdag’ cadeautjes uit te delen aan de 107 kinderen, die op hun beurt weer zongen en dansten voor de ‘oma´s’.
Daarna was er een moment met de moeders en enkele vaders van de kinderen. Eén van de weduwen vertelde haar levensverhaal, en daarna zocht iedere weduwe één van de ouders uit, gaf een geschenkje en bad voor hem of haar. Er werd gegeten in het Kindercentrum en daarna was er een programma voor de alleenstaande vrouwen uit het dorp. Ook zij kregen een cadeautje en een persoonlijk gebed.
Verder was er een inspirerende praise-avond onder leiding van Ronald en Elma, er werden kaarten gemaakt voor de weduwe van een voorganger in Colombia wiens man en dochter zijn vermoord, er werden sieraden gemaakt – kettingen en armbanden – en op zondag was er een samenkomst, waar Nico, die door de weduwen liefdevol ‘onze pastor’ wordt genoemd, het Woord bracht.
Veel van deze vrouwen hebben nooit de kans om er eens uit te gaan. Dit is hun jaarlijkse hoogtepunt. En wat hebben ze genoten: hun geloof werd opgebouwd, ze werden gezegend door iets voor anderen te doen, en voldaan en blij keerde ze huiswaarts. Met nieuwe kettinkjes om hun hals!

WeduwenbijeenkomstVerwachtingsvol druppelen ze een voor een binnen. Sommigen in hun mooiste kleren, eenvoudig handtasje onder de arm geklemd, úren te vroeg… maar vandaag het is hún uitje, waarnaar ze elke keer weer uitzien.
Ze kijken wat rond tussen de tweedehands kleding, alsof ze tussen de rekken van de C&A lopen en altijd zit er wel weer een koopje tussen dat ze voor een paar centavos dolblij mee naar huis nemen. Ze drinken een kopje koffie, babbelen wat gezellig en hebben het réuze naar hun zin!
Twee middagen in de week komen de weduwen van Sabinópolis naar “hun” speciale middagen. Ze zingen samen, horen het evangelie, leren verschillende handwerktechnieken, worden voorgelicht over gezonde voeding en andere onderwerpen. Deze middagen doorbreken de eenzaamheid en het isolement waarin veel alleenstaanden zich vaak bevinden. Maar bovenal leren ze er hoe waardevol ze zijn, dat hun leven een doel heeft en dat ze ook een zegen voor anderen mogen zijn.
Er zijn weduwengroepen in Sabinópolis en Belo Horzionte.

50 weduwen wel! Ze brachten een week door in het Conferentiecentrum in Sabinópolis, onder leiding van mij (Trijnie). Dit was de 19e (jaarlijkse) kampweek. De dames kwamen uit Belo Horizonte, São Paulo en Sabinópolis. De oudste dame van de groep die mee zou gaan is Alzira Cânfora(90). Haar gezondheid laat te wensen over, maar ze wilde zo graag mee naar het kamp. Dat heb ik toegestaan, in overleg met de verpleegster; ik vind dat, als er iets mis zou gaan, dat beter kan gebeuren terwijl ze genieten temidden van hun vriendinnen, dan terwijl ze in hun eentje in huis zitten. En de kampweek is haar enige uitstapje, al gedurende vele jaren.

Al maanden hadden ze uitgekeken naar hun uitstapje, de weduwen van Sabinópolis. En nu was het dan zo ver! Ze zouden een lang weekend doorbrengen als gasten van de weduwengroep van Belo Horizonte! Zenuwachtig, en in hun mooiste kleren, stapten ze vrijdagmiddag in de bus die ze naar Belo Horizonte zou brengen. De reis was voor enkelen van hen al een grote verrassing; ze waren nog nooit zo ver weg geweest! Na een uur of zes rijden waren ze er en stopte de bus voor het kerkgebouw. Ze werden hartelijk ontvangen door de groep vrouwen en enkele echtparen uit Belo Horizonte, waar ze deze dagen zouden logeren. Er stond heerlijk eten voor hen klaar, en daarna werden ze meegenomen naar hun logeeradres.

MauricioHet is een vrolijk geroezemoes in het kerkgebouw. Het is namelijk maandag, en dan zijn de dames van het ouderencontact samen. Een gescheiden vrouw, die psychische problemen heeft, en nog geen christen is, vertelt heel blij dat ze een grote voorraad lapjes gekregen heeft van kennissen: "Kom even kijken wat ik al allemaal gedaan heb!" Ze had het al allemaal uitgezocht en verdeeld over de verschillende groepen. Inês, met vervormde handen van de reuma, gaat vloerkleedjes weven van de lapjes. Volgens haar dokter is dat prima voor haar handen. Ergens anders zit een groepje rondom Cleide, die in tranen is. Ze is twee jaar christen en er was een misverstand gerezen tussen haar en de vrouw van de voorganger van haar gemeente. Ze wilde weg uit die kerk. "Niet doen", zei de groep, "je moet het uitpraten, en niet weglopen. Als je naar een andere kerk gaat, neem je je bitterheid mee. Je moet juist leren om de dingen uit te praten. Huil eerst maar uit, dan gaan we zó voor je bidden."

 
Wednesday the 23rd. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates