Weduwen 1Blij gezang begeleid door gitaren en accordeons weerklinkt over het terrein waar de weduwen hun jaarlijkse vakantieweek doorbrengen. Het is de folkloristische dag, een van de hoogtepunten van de speciale vakantieweek voor alleenstaanden. In de grote ronde oven worden op traditionele manier koekjes en broodjes gebakken en er zijn demonstraties van manden vlechten, houtbewerken en allerlei oude ambachten. Wat een heerlijke momenten tijdens deze dagen waar al deze kwetsbare vrouwen het hele jaar naar uitkijken.
Elke dag was er bijbelstudie en werd er volop geknutseld. Ook een bezoek aan een Kindercentrum waarbij alle kinderen en hun moeders gezegend werden ontbrak niet. Op een van de avonden was er zelfs een heus (DVD-)concert van André Rieu! Maar hoogtepunt van de week is steevast de lofprijsavond waarbij iedereen bovenmate wordt gezegend.

Ook voor Jane en Ana was het een bijzondere week. Jane was ooit een zeer actieve vrouw in haar kerk en voorzitter van heel wat vrouwengroepen in de staat Minas Gerais. Ana was 50 jaar geleden haar kindermeisje en daarna een tweede moeder voor Jane’s kinderen.
Jane was gelukkig getrouwd, had een mooi gezin en doceerde aardrijkskunde op de universiteit. Totdat haar man haar bedroog en verliet. Ze raakte in een diepe depressie.
Toen hoorde ze van het weduwenwerk en zodra ze weer de deur uit durfde kwam zij, altijd samen met Ana, naar de dagopvang waar ze liefdevol werd ontvangen. Ze was in die tijd onverzorgd en vaak zat ze met verdrietige ogen in het niets te staren. Maar de bijbeluurtjes, de gebeden voor haar en de gesprekken deden haar goed, en langzamerhand kwam ze weer uit haar diepe put. Het ging zelfs zo goed met haar dat ze haar werkzaamheden in haar kerk weer oppakte, en zo’n vol programma kreeg dat ze niet meer dagelijks naar de dagopvang kon komen. Maar af en toe wipte ze even langs om ons te bedanken!
Ana kreeg ondertussen lichamelijke klachten: slijtage in haar knieën zodat ze met een wandelstok moest gaan lopen. Inmiddels was Jane gepensioneerd. Plotseling begon ze echter weer verschijnselen van depressie en vergeetachtigheid te vertonen en uitval van bepaalde bewegingen. Ana, die haar trouw verzorgde, dacht dat Jane Alzheimer kreeg. Tot ze op een dag de trap niet meer op kon lopen. Na een reeks onderzoeken bleek dat ze twee stolsels in de hersenen had. Ze werd geopereerd, knapte langzaam weer op, en nu zijn Jane – helemaal gezond - en Ana – slecht ter been - samen in de vakantieweek. Ze zijn gelukkig en Ana zegt: “Ik zorg voor Jane en Jane zorgt voor mij!”

Weduwen 2

Weduwen bezoekDat het vaak beter is te geven dan te ontvangen ervoeren alle weduwen en alleenstaande vrouwen die o.l.v. Trijnie en haar medewerksters vanuit de grote stad Belo Horizonte een vakantieweek doorbrachten in Sabinópolis.

Naast het feit dat ze zelf dagelijks geestelijk werden opgebouwd en er voldoende tijd was voor plezier, ontspanning en nieuwe vriendschappen, was het bezoek van deze vijftig vrouwen aan de minderbedeelde kinderen en hun ouders in het Kindercentrum van Euxenita en aan de weduwen van dit dorpje het hoogtepunt van deze reis.

De groep vrouwen deelde zelfgemaakte kleertjes en cadeautjes uit aan de kinderen, maar ook aan de moeders, en bad met een ieder van hen. De grootste beloning was de blijde snoetjes van de kinderen en de verlegen glimlach op het gezicht van de moeders. ’s Avonds werd er tijd doorgebracht met de weduwen van het dorp en was er tijd voor bemoediging en ontspanning.

Genieten van het bezoek! Zondags reisde de groep naar Côrrego Doce, waar een kerkje midden in de rimboe staat, waar eenvoudige mensen, die veelal analfabeet zijn, God met oprechte vreugde dienen. Om daar te komen moest een heel eind afgelegd worden over uiterst hobbelige en stoffige zandwegen, wat voor veel dames een unieke belevenis was. De eenvoud, de gastvrijheid en de vreugde van de gelovigen van Côrrego Doce sprak hen erg aan.

Al met al had deze groep weduwen een bijzonder gezegende week en ging uitgerust en bemoedigd weer terug naar huis.

Aldinha (op de voorgrond, met zwarte bloes)Als 14-jarige kreeg ze een kind dat ter adoptie werd afgestaan, later kreeg ze een zoon, die op 21-jarige leeftijd werd vermoord om drugsschulden. Zelf was Aldinha ook voortdurend verslaafd: aan sigaretten, drugs, drank en antidepressiva. Hele dagen lag ze op bed, zonder levensdoel… Totdat deze ex-hippie de uitnodiging kreeg om eens mee te gaan naar de weduwengroep. Daar werd ze liefdevol ontvangen en al de dames “moederden” een beetje over haar. In deze warme omgeving bloeide ze op, hoorde de bijbelverhalen en hoewel ze zich absoluut geen christen wilde noemen, voelde ze zich er al snel helemaal thuis. De dames van de weduwengroep baden veel voor Aldinha (56), en op een gegeven dag zei ze: “Ik wil van mijn verslavingen af; ik wil naar een opvangcentrum.” Ze bleef er 9 maanden en in die maanden werd ze een ander mens. Ze werd verlost van haar verslavingen en gaf haar leven aan Jezus! Ze werd zelfs uitgenodigd door de directie van het centrum om te blijven en de zorg op zich te nemen voor de begeleiding van de jongere meisjes. Ze werd een moeder voor deze kinderen! 

Ook dit jaar was er weer een speciale vakantieweek voor weduwen en alleenstaanden, waarbij Nico en Trijnie nog heel actief betrokken zijn. Wat genoot iedereen van het gevarieerde programma van ontspanning, bijbelstudies, handenarbeid, spelletjes en uitstapjes. En natuurlijk ontbrak de traditionele “onbeperkt-ijs-eten” middag niet en de folkloristische dag met volksmuziek en koekjes bakken in de ouderwetse houtoven! Ook Aldinha was van de partij en het is geweldig om de verandering in haar leven te zien! Op maandagmorgen, toen we ons klaarmaakten om te vertrekken kwamen er tuinders hun groenten verkopen. Aldinha ging de bus in met een paar tassen vol met groenteplantjes en zei: “die ga ik planten voor mijn meisjes!”

Foto: Aldinha (op de voorgrond, met zwarte bloes)

Samenkomst

“Mijn gehele wereld stortte in toen mijn man overleed. Ik raakte in een zodanig diepe depressie dat ik helemaal niets meer wilde en de hele dag op de vloer lag, in totale apathie. Maar gelukkig kwamen de dames van het bezoekersteam van de VEM me opzoeken en God gebruikte hen om mij er weer bovenop te helpen”, vertelde een stralende weduwe.
Jubileum weduwen-werkEind september werd in de kerk in Belo Horizonte het 25-jarig bestaan van de VEM, het weduwenwerk van de EZB, met een prachtige ontmoetingsdag gevierd. Ruim 150 vrouwen waren naar deze feestelijke dag toegekomen, waaronder ook een hele groep uit Sabinópolis.
Het programma begon met een mooie zangdienst o.l.v. Ronald en Elma, gevolgd door een woord van bemoediging door Nico over Gods handelen toen Hij Mozes riep: God zag, God hoorde, en Hij kwam in actie. Nico riep de weduwen op evenzo te doen (de lijfspreuk van het weduwenwerk is namelijk “Gesteund om te steunen”): “Dames, jullie worden gesteund, geholpen, en gestimuleerd; doe datzelfde ook voor anderen!”
Na het feestelijke middagmaal vertelden twee weduwen hun verhaal. Regina getuigde dat ook zij in een diepe depressie zat toen ze de dagopvang begon te bezoeken; nu is ze een blijmoedige vrouw geworden! Liberina, die al 25 jaar deelneemt aan het weduwenwerk, en al jaren de inspirerende leidster van een bezoekstersteam is, vertelde hoe de VEM ertoe had bijgedragen dat ook zij weer doelen durfde te stellen na de dood van haar man.
Daarna werden de vrouwen die vanaf het allereerste begin al deel uitmaken van het weduwenwerk in het zonnetje gezet. De oudste van hen is inmiddels 92 jaar!
Toen was het tijd voor bejaarden-gymnastiek. Een aantal kleurig geklede dames voerden de prachtige “koffiepluksters-dans” op en daarna mocht iedereen op het ritme van vrolijke muziek meedoen met allerlei lichaamsoefeningen.
Tenslotte deelde Trijnie de visie van de VEM voor de komende jaren mee: meer vrouwen bereiken die eenzaam en depressief zijn; jongere vrouwen aantrekken voor het leiderschapsteam; en de huidige ruimten van de dagopvang aanpassen (er is urgent een goede keuken nodig en een aangepast toilet voor de hulpbehoevenden).
De dag werd afgesloten met (verjaardags-)taart voor iedereen.

Weduwen aan het knutselenVerwachtingsvol stapten de vrouwen na een 5-uur durende busrit het terrein van het Conferentiecentrum in Sabinópolis op. “Wat is het hier prachtig; zo rustig en landelijk”, verzuchtten meerdere dames. Ze kwamen voor het jaarlijkse hoogtepunt: de vakantieweek voor weduwen die deze keer heel speciaal was, omdat het weduwenwerk 25 jaar bestaat!
Dat zo´n groep oude dames bij elkaar niet saai is, bewijst het feit wel dat er heel wat wordt afgelachen in zo´n week! Het programma is dan ook heel afwisselend: er was een nostalgische avond, een zang- en getuigenisavond met Ronald en Elma, een “onbeperkt-ijs-eten-middag” en elke dag bejaardengymnastiek, handenarbeid en bijbelstudie. Dit jaar bestudeerden we de tabernakel en de betekenis van ieder onderdeel. Voor veel vrouwen ging een wereld open: “Ik wist niet dat het Oude Testament zo betekenisvol is!” en: “Ik ga de Bijbel nu heel anders lezen!”
Ook bezoeken we ieder jaar een van de kinderprojecten. We reden anderhalf uur met de bus van Sabinópolis naar Rio Vermelho, waar het Kindercentrum op een hoge berg ligt. De bus had moeite de heuvel op te komen van de armenwijk waar het tehuis staat. Daar aangekomen werden we onthaald door een groep zingende kinderen; andere kinderen vlogen op de verbaasde en ontroerde dames af voor een omhelzing. Toen iedereen weer rustig was, en de “oma’s” waren gaan zitten, werden de groepen voorgesteld, zongen de kinderen nog meer, en daarna kwam het hoogtepunt: het uitdelen van de kadootjes die de weduwen thuis al keurig hadden ingepakt. Stralende gezichtjes! Daarna was het de beurt van de moeders: arme, slecht geklede  vrouwen, sommigen met verlopen en vermoeide gezichten, sommigen leken zelf nog kinderen! We deden een kort programma waarbij vier weduwen elk een vrouw uit de Bijbel uitbeeldde, waarmee de moeders zich konden identificeren en daarna zocht elke weduwe iemand uit om mee te praten en te bidden en een presentje aan te bieden. Sommige moeders waren bijzonder ontroerd door de liefde die ze ervoeren.
Weduwen op bezoek in de kindercentra´s Avonds hadden we hetzelfde programma voor een groep alleenstaande vrouwen uit de armenwijk. Er was veel identificatie, er vloeiden veel tranen.
Onder de indruk, maar voldaan, omdat we een groep kinderen en vrouwen blij hadden kunnen maken, keerden we weer terug naar Sabinópolis.
Doel van de jaarlijkse vakantieweek voor weduwen, maar ook gescheiden en alleengaande vrouwen, is: de dames een goedkope en fijne vakantie aanbieden, vriendschappen stimuleren tussen eenzamen, een mogelijkheid bieden voor zielszorg en een goed gesprek, en bovenal: hen bekend maken met de blijde boodschap van het evangelie en hen toerusten in hun geloof.


Trijnie van Eijk

 
Wednesday the 19th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates