ToerustingDe zomervakantie zat er weer op en aansluitend vond de jaarlijkse toerustingsweek voor alle 80 medewerkers van de hulpprojecten plaats. Het was een week van uitstekende workshops, knutselen, lessen psychologie, maar ook planningen uitschrijven.
Een van de medewerksters is Marinéia. Op jonge leeftijd kreeg ze haar eerste kind, waarop haar vriend haar in de steek liet. In het dorp waar ze woonde was geen enkel baantje te vinden, dus vertrok ze naar de grote stad om in het onderhoud van haar kindje te kunnen voorzien terwijl haar zoontje bij haar ouders achterbleef. Een paar jaar later keerde ze terug naar haar geboortedorp en kreeg een vaste relatie. Wat was ze blij toen ze op een gegeven moment in het Kindercentrum kon komen werken en tegelijk haar (inmiddels) 3 kinderen kon plaatsen!
De kinderen hoorden er over de Here Jezus en vertelden er thuis honderduit over! Schoorvoetend ging Marinéia zo nu en dan met de kinderen naar de kerk en wat ze er hoorde sprak haar wel aan.
Het was tijdens deze toerustingsweek dat de verlegen Marinéia de beslissing nam: “Ja, ook ik wil het offer van de Here Jezus aannemen, en God voortaan gehoorzaam zijn!” Ze kreeg nieuwe hoop voor de toekomst.
Samen met de andere kinderwerkers keerde ze aan het einde van de week met hernieuwde energie huiswaarts om zich volledig in te zetten voor de kinderen die aan haar zorg zijn toevertrouwd.

CutaOnlangs was er weer de jaarlijkse toerustingsweek voor alle medewerkers van de sociale projecten. De meeste medewerkers  zijn zelf opgegroeid in de kindercentra, hebben een goede opleiding gehad en hebben nu een vaste baan bij de Bem Estar do Menor, waar ze de kinderen uit de achterstandsgezinnen met dezelfde liefde en aandacht omringen die zij ooit zelf ontvingen.
Ook Cuta, (35) was van de partij. Zij werkt al 12 jaar in het kindercentrum. Toen zij 14 was gaf ze haar leven aan de Here Jezus doordat Nildo, nu afgestudeerd pastor in Materlândia, maar destijds een jongen uit de achterstandswijk waar zij samen opgroeiden, haar doorvertelde wat hij op het Kindercentrum had geleerd.
Een paar jaar geleden startte Cuta met haar groepje kinderen een bidgroepje, dat ging bidden voor de mensen in het dorp die terminaal ziek waren. Ook bezochten ze hen en gaven hen christelijke lectuur. Zo bracht ze deze kinderen het belang van gebed bij.
Persoonlijk ging het echter niet zo goed met Cuta; haar man was een agressieve niksnut en pleegde regelmatig overspel. De situatie werd zelfs zo erg dat ze met haar 2 kinderen het huis uit vluchtte en weer bij haar moeder ging wonen. Op een dag echter gaf haar man te kennen dat hij met haar wilde praten. Ze ging naar hem toe, maar hij begon haar de huid vol te schelden en te beschuldigen van overspel. “Je verdient het om een kogel door je kop te krijgen!”, riep hij uit, waarop hij een pistool pakte en haar in haar hoofd schoot. Ze probeerde te vluchten, maar bloedend zakte ze op de weg in elkaar. Toen de man besefte wat hij gedaan had schoot hij zichzelf door zijn hoofd en stierf ter plaatse.
Met Cuta had God echter een ander plan. Na een panisch heen en weer gezoek naar het juiste ziekenhuis dat haar wilde en kon helpen en nadat de familie 10 maandlonen contant op tafel moest leggen, slaagde de arts in de grote stad er uiteindelijk in het bloeden in de halsslagader, waar de kogel in was doorgedrongen, te stoppen. De kogel kon hij er echter niet uithalen zonder dat ze zou sterven. Nooit zou ze meer kunnen praten, lopen of bewegen.
Maar de kinderen van het kindercentrum die zij ooit had leren bidden, begonnen nu voor haar te bidden, en het wonder gebeurde: ze herstelde volkomen.
Nu is Cuta, die nog steeds met een kogel in haar nek rondloopt, een levend bewijs van Gods liefde en trouw. Dit jaar gaat ze de groep 4- en 5-jarigen verzorgen en ziet er naar uit. “God heeft mij zoveel liefde betoond dat ik dat wil doorgeven aan iedereen om me heen!”

Engelse lesBegin februari 2009 kwam ik bij de BEM in Sabinópolis, Brazilië. Mijn opdracht was een cursus “English Conversation” te geven in het kader van het zendingswerk, aan de medewerkers, jongeren en belangstellenden. We buigen ons twee uur per dag over de lesstof en leren elkaar en elkaars taal steeds beter kennen! Er is een beginnersgroep en een groep gevorderden en beide groepen doen heel goed hun best! Gisteren hebben de deelnemers met een test het eerste hoofdstuk afgesloten. Ik ben reuze trots op ze! Toch knap van ze omdat vele van hen weinig tot niets van de engelse taal hebben meegekregen van huis en/of school uit. Ik heb het erg naar mijn zin met de mensen hier in Brazilië!

Selina Stone
Vicente en Nilcélia zijn leiders van de gemeente in Senhora do Porto. Ze worden gecoacht door Daniel van Eijk, en hebben elke twee maanden een werkerstraining. Hun reactie: “De voorgangers werken, net als wij, bijna allemaal in afgelegen dorpen. Deze trainingen met bijbelstudie, en het contact met de andere voorgangers geven ons elke keer weer nieuwe moed en nieuwe visie. We bepraten samen de moeilijkheden en zoeken samen naar oplossingen. Het is alsof God tot ons persoonlijk spreekt. We gaan weer opgebouwd terug naar huis, en dat werkt door in onze omgang met de broeders en zusters in de gemeente. Voor ons is een trainingsweek een injectie nieuwe kracht. Het is precies wat we nodig hebben.
De groepsleiders:
Eind januari - de laatste week van de vakantie - kwamen alle groepsleiders en diaconale werkers, dat zijn zo'n 90 personen, een midweek samen voor de halfjaarlijkse cursus. Er gaven verschillende mensen les, onder andere Michel en Marinah van Scheppingen. Michel gaf EHBO, en Marinah belichtte aspecten van het begeleiden van seksueel misbruikte kinderen, iets wat veel voorkomt in onze streek.

 
Wednesday the 19th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates