De zomervakantie is in Brazilië weer achter de rug en het schooljaar is weer begonnen. Dit is ook een tijd van wisselingen: kinderen hebben het hele hulptraject doorlopen, hun diploma behaald, gezinnen zijn verhuisd of, en dat is altijd een heel verdrietige reden: labiele ouders hebben hun kinderen van het dagverblijf afgehaald en willen het voortaan zelf uitzoeken; de kinderen zijn daar altijd de dupe van. Maar onze organisatie is helaas niet bevoegd hier iets aan te doen. Wèl gaan er aan een uitschrijving vele gesprekken met de ouders vooraf om te proberen hen van gedachten te veranderen. Tegelijkertijd staan er op de wachtlijst alweer een aantal andere arme gezinnen die uitzien naar hulp en plaatsing van hun kinderen in het hulpprogramma.

Wij vragen u dan ook vriendelijk om begrip te hebben voor deze wisselingen en hopen dat, àls dat gebeurt, u uw nieuwe kind met dezelfde liefde zult willen aannemen. Ook het nieuwe kind smacht naar liefde, goede zorg en kansen voor de toekomst, en die kunnen wij hen blijven geven dankzij uw hulp.

Vitoria doet de was25 jaar geleden kwamen twee kindertjes van Vitória in het dagverblijf. Want Vitória was arm, en wilde gaan werken. Maar ze vond geen werk: er is bijna geen werk te vinden in onze omgeving! Toen er twee jaar later een wasvrouw gezocht werd voor het dagverblijf, werd Vitória aangenomen. Wat was ze blij! Ze deed met veel toewijding de was van de kinderen: kleding, uniformen, handdoeken, theedoeken; een totaal van ca. 200 kg was per dag!

In 1995 stierf de man van Vitória en bleef ze achter met drie kinderen; nu moest ze ze alleen onderhouden. En dat heeft ze met hard werken gedaan! Op dit moment is Vitória 49 jaar. Haar kinderen zijn volwassen. Vitória werkt nog bij ons, met nog steeds evenveel toewijding. De hoeveelheid was is verminderd, want de moeders wassen nu de kleding van hun kinderen zelf. Op dit moment wast ze ca. 80 kilo per dag. We maakten een berekening; Vitória heeft in 25 jaar de fantastische hoeveelheid van ca. 8000 kilo was gedaan! Ze is dankbaar voor haar werk en bovenal dat ze de Heer Jezus heeft leren kennen in deze jaren.

Vitória aan de was

CarlaIk ben Carla Maria Oliveira Souza, ik ben 26 jaar. Verschillenden van u kennen me misschien: ik ben degene die de kinderadoptie-administratie verzorg.  Toen ik 5 was, kwam  ik in het dagverblijf. Dat was, omdat mijn moeder buitenshuis moest gaan werken. We waren met vier kinderen en mijn vader verdiende slechts een minimumloon, en dat was niet voldoende om het gezin van te onderhouden. Gedurende al de jaren dat ik in het dagverblijf kwam en later ook  werd gesteund in de projekten van de zending, had ik een sponsor in het buitenland. Alhoewel mijn sponsor  me niet persoonlijk kende, heeft deze eraan meegewerkt, dat ik mocht opgroeien in harmonie en me kon ontwikkelen. Ik heb in totaal 12 jaar  deelgenomen aan de projekten van de zending, de jaren dat mijn moeder moest werken. Dat kon ze doen met een gerust hart, want ze wist dat ze zich over mij geen zorgen hoefde te maken. Ik werd goed verzorgd. We woonden in een hutje, en in deze jaren konden mijn ouders wat geld opzij leggen zodat mijn vader een huis voor ons kon bouwen, zodat we menswaardig konden wonen. Nu maak ik zelf deel uit van de medewerkers van de zending; ik werk in de afdeling van de financiele adoptie. Ik heb het grote voorrecht om een tussenpost te zijn tussen pleegouders en kinderen. Ik vind het prachtig om mee te werken zodat andere kinderen gesponserd worden, en opgenomen en gesteund worden door deze projecten, zoals dat eens met mij gebeurde.  

Carla

Hier volgen  enkele verhalen en gegevens.

Cassiano
Familie CassianoCassiano begint zijn historie met het zendingwerk in 1995, als  hij twee jaar oud is. Hij is de zoon van Maria Raimunda, huisvrouw, en Raimundo Nonato, analfabeet, die werkt als "sjouwer" op een vrachtwagen.  Cassiano was  twee jaar, toen zijn zusje Carla geboren werd. Er werd armoede geleden,want de verdiensten van Raimundo waren niet voldoende voor de behoeften van het groeiende gezin. Maria Raimunda besloot een plaats te vragen  voor haar kinderen in het dagverblijf van de zending, waar ze  verzorgd zouden worden, zodat zij kon gaan werken. Ook schreef ze zich in voor een volkstuin, en ze werd uitgeloot. Door middel van haar groentetuin kon ze nu haar gezin betere voeding geven, en wat er over was, verkocht ze.

KinderkampOok de kinderen van de IEMP-gemeente te Belo Horizonte hadden hun jaarlijkse vakantieweek. Een bus vol kinderen (van 2-13 jaar) en verzorg(st)ers , de kleinsten met hun moeders, genoten een week lang van sport en spel, geschiedenissen uit de Bijbel, handarbeid, theater en workshops. Het thema was: Doe de wapenrusting van God aan.

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates