Lieve familie,
Ik zit al jarenlang niet meer op het hulpproject, maar ik hoop dat jullie je mij nog herinneren. Onlangs kwam ik de brief tegen van meer dan 12 jaar geleden waarin jullie jezelf aan mij voorstelden. Herinneren jullie je die brief? Ik was toen 6 jaar, nu ben ik 18.
Ik zit inmiddels in het tweede jaar van de HBO opleiding boekhouden en soms verdien ik wat bij in een winkel, om mijn ouders wat te helpen in de financiën. Omdat mijn vader landarbeider is, wonen we in het binnenland op een fazenda (grote boerderij), waar we een redelijk rustig leven hebben en ik het goed naar mijn zin heb.
Graag wil ik deze brief schrijven om jullie heel hartelijk te bedanken, want het was dankzij jullie hulp dat ik elke dag naar het kinderdagverblijf, en daarna naar het jeugdproject mocht. Wat een geweldige tijd heb ik daar gehad! Voor mij, als enig kind, was het kinderdagverblijf een waar paradijs te midden van al die kinderen van mijn eigen leeftijd.
foto 30
En wat heb ik veel geleerd in de projecten. Daar werd een degelijk fundament gelegd voor mijn toekomst, voor de manier waarop ik nu de dingen zie en waarop ik in het leven sta. Ik heb er geleerd hoe ik met de mensen om moet gaan, hoe ik hen moet respecteren en ik heb er ook geleerd om te geloven in de zogenaamde “hopeloze gevallen”.
Maar boven alles, wat mij het meeste is bijgebleven is wat ik leerde over God: de liedjes, de bijbelverhalen, ze zijn me altijd bijgebleven.
En dit alles is allemaal mogelijk gemaakt dankzij jullie en al die andere mensen die deel uit maken van dit geweldige werk om de naaste te helpen.
Mijn wens is dat God jullie altijd zal blijven zegenen voor jullie liefde en goedheid!
Heel veel liefs,

Rosimeire

Carla en Meire samen met Nico en TrijnieAan de hand van moeder liepen Carla en haar broertje naar de gezondheidspost, een gebouw dat precies tegenover het Wijkcentrum staat. Carla(7), die al die blijde kinderen daar zag spelen zei tegen moeder: "Daar wil ik ook graag naar toe!". Haar moeder antwoordde: "Daar kom je toch niet in, er zijn zoveel kinderen die dat willen. Ik wil jullie wel inschrijven , maar reken er maar niet op dat je wordt toegelaten." Maar op een dag klopte er iemand op de deur: de leidster van het Wijkcentrum! "Ik kom vertellen dat Carla en haar broertje mogen komen!" Dat was feest! Iedere dag gingen de kinderen nu samen na schooltijd naar het Wijkcentrum om hun huiswerk te maken, te spelen en naar de bijbelverhalen te luisteren. Carla nam de Heer Jezus aan, en nam dat heel serieus. Ze ging bidden voor haar ouders en na twee jaar kwam haar moeder tot geloof. Dat was een geweldige gebedsverhoring! Nu vader nog: hij was alcoholist, en als hij dronken was, heel agressief. Ze bad ook dat hij zou stoppen met drinken. Dat gedeelte van haar gebed is al verhoord: toen Carla 12 jaar was, stopte hij met drinken, en dat is nu al drie jaar. Toen Carla in de vijfde klas kwam, mocht ze naar het Jeugdcentrum. Haar geloof werd daar versterkt door de bijbelstudies en de gesprekken en Carla werd gedoopt. 
Carla is imiddels 15 jaar en een prachtige jongedame geworden. En ze heeft idealen: ze wil naar de Bijbelschool, en zendelinge worden. Maar haar vader heeft andere plannen voor haar: ze moet studeren, en later veel geld verdienen. Als Carla ons het verhaal vertelt, moet ze even huilen. "Ik zeg tegen m´n vader dat ik dat helemaal niet wil: geld is niet belangrijk, ik wil mensen bij de Heer brengen!" Ze is verdrietig dat de Heer haar gebed voor de bekering van haar vader nog niet heeft verhoord, maar we bemoedigen haar: geef niet op Carla, ga door met bidden, en vraag God leiding en bevestigingen voor jouw idealen.
Bid u mee voor deze prachtige tiener?

Foto: Carla(rechts) en hartsvriendin Meire samen met Nico en Trijnie

Zomaar een kindDit semester is het thema “Familie”. Tijdens het bijbeluurtje mochten de kinderen bidden voor hun ouders. Een van de meisjes van 9 jaar uit een kinderrijk gezin wilde voor haar vader bidden want hij sloeg haar zo vaak; samen baden ze voor hem en even later nam de leidster haar apart. Het kind vertrouwde haar toe dat ze thuis nooit mocht spelen, maar dat ze het huishouden moest doen en voor haar broertjes en zusjes moest zorgen; als die rommel maakten werd zíj geslagen.
De volgende dag stond de moeder op de stoep en dreigde haar kinderen van het Kindercentrum af te halen, want de leidster stelde teveel vragen.
Later vertelde het meisje dat ze bang was dat iemand haar vader aan zou geven bij de politie (wat wettelijk gezien zou moeten gebeuren als ouders hun kinderen slaan), maar dat ze tegelijkertijd zó graag in het Kindercentrum wilde blijven!
Wat een dilemma voor dit kind, maar vooral ook voor de leidster.
Bid mee voor wijsheid om in dit soort zaken de juiste beslissingen te nemen, want ondanks alles houden deze kinderen van hun ouders!

Foto: zomaar een kind…

World Servants aan het werk!In augustus stond het dorpje Paulistas op z’n kop met de komst van de enthousiaste groep van 33 jonge mensen die een voorbeeld van naastenliefde ten toon spreidde en van
’s morgens vroeg tot laat in de middag bezig was met het opknappen en uitbouwen van het Kindercentrum van de BEM. De inzet van dit team van World Servants was het gesprek van de dag onder de bevolking en ook de braziliaanse voorman van de bouw had alleen maar lovende woorden voor hun volledige inzet. Het werk dat in deze drie weken is verzet is ongelofelijk: een grijs, onafgebouwd geheel werd omgetoverd tot een kleurrijk gebouw met een keurige speelplaats en een ruime keuken en eetzaal. Wat een zegen voor al die arme kinderen die hier dagelijks mogen komen!
Ook de jongelui zelf hadden het geweldig naar hun zin: “Het geeft zoveel voldoening om voor anderen bezig te kunnen zijn”, “De saamhorigheid om samen met andere christenen de handen uit de mouwen te steken versterkt mij in mijn geloof”, “Ik vind Brazilië een prachtig land en de brazilianen zijn erg vriendelijk”.
World Servants is een christelijke organisatie die als motto heeft: “Bouwen aan jezelf door te bouwen voor een ander.”
Volgend jaar hopen ze hier weer terug te komen. Voor meer info zie: www.worldservants.nl


Foto: de handen uit de mouwen

DiogoDiogo was 6 maanden toen hij in het dagverblijf kwam. De ouders konden beiden gaan werken om wat meer inkomsten te hebben, terwijl Diogo gezonde maaltijden kreeg en dagelijks omringd werd met de goede zorgen van de leidsters. Ook hoorde hij over de liefde van God.
Toen hij 5 jaar was, gebeurde er iets verschrikkelijks: zijn vader vermoordde z’n moeder. Diogo was ontroostbaar. Hij kon niet thuis blijven en ging bij zijn tante Dolores wonen. Op het dagverblijf werd hij getroost en begeleid. Zijn vader ging samenwonen met een jongere vrouw.
Diogo is nu 13 en zit inmiddels op het Jeugdvormingscentrum, waar hij hulp krijgt bij zijn huiswerk, allerlei workshops mag volgen èn bijbelstudie doet samen met de andere tieners.

Een poosje geleden ontdekte zijn vader dat z´n vriendin hem regelmatig bedroog met een andere man. Wéér werd deze impulsieve man overmand door razernij met als gevolg dat hij de vriendin met messteken om het leven bracht en zichzelf ophing aan een boom. Zijn lichaam werd pas na 3 dagen ontdekt, al in staat van ontbinding.
Diogo wordt door de leiding van het Jeugdvormingscentrum begeleid en bemoedigd, maar is volledig ontredderd. Bidt u met ons mee voor Diogo, dat hij in deze moeilijke periode van zijn leven de nabijheid en troost van de Heer zal ervaren?

Foto: Diogo

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates