Fernanda begin 2011Fernanda eind 2011Leidster Júnia uit Rio Vermelho deelt haar zorgen en verdriet met ons: “Het is niet alleen het gevecht tegen armoede, huiselijk geweld, verkrachting, incest en verwaarlozing, maar ook het gevoel van machteloosheid als een kind een wens heeft die je niet gelijk kunt vervullen, zoals bij de kleine Tiago. Omdat Tiago z’n voortdurend dronken moeder hem mishandelde is hij uit huis geplaatst en woont hij nu in het grote gezin van z’n tante. Toen de leidster hem vroeg wat z’n grootste wens was zei hij: ”Een bed, want ik slaap op de grond”, maar in het huisje is niet eens plaats voor nóg een bed …
En wat voel je je machteloos als een kindje van net 2 jaar naar het kindercentrum komt met brandplekken op het beentje en de moeder zegt dat het een ongelukje was, terwijl het duidelijk de afdrukken zijn van een lepel…
Het stille meisje van 4 jaar dat voor haar ogen zag hoe haar vader haar oma met messteken om het leven bracht en haar moeder met vuistslagen op het hoofd bewerkte…
En die baby van 9 maanden die naar het kindercentrum kwam vol striemen en brandmerken van sigaretten, en in het gezichtje littekens waar ze gebeten was. De vader is zó gewelddadig dat het 17-jarige moedertje en haar kind inmiddels op veilige adressen zijn ondergebracht…”
De ogen van onze medewerkers zien vaak zoveel ellende dat ze vollopen met tranen. Bid voor kracht voor elk van hen en dat ze als heldere lichten mogen schijnen in de duisternis van de wijken waar ze de mensen willen bereiken met het levensveranderende evangelie van de Here Jezus.

Foto's: Fernanda begin 2011 en eind 2011

“We moeten elke centavo omdraaien en hebben recht op een wettelijke bijdrage van de overheid, maar het geld verdwijnt gewoon in de zakken van anderen. Elke week gaan we naar de gemeenteraad van het dorp, maar de burgemeester is er nooit! Volgende week gaan we gewoon naar zijn huis!”.
We zijn op bezoek in het Kindercentrum van een van de dorpen. Het smalle weggetje er naar toe is gedeeltelijk geplaveid, maar vooral voor het eerste modderige steile stukje hebben we wel 3 pogingen moeten doen om tenslotte verder te kunnen rijden. Ook nalatigheid van de dienst gemeentewerken…
Maar de leidsters spreken enthousiast en vol vuur over “hun” kinderen. Ondanks geldgebrek en tegenslag gaan ze gewoon door de kinderen te geven waar ze recht op hebben: liefde en aandacht.
Later hoorden we dat de burgemeester - een fazendeiro (boer) die maar 4 jaar lagere school heeft doorlopen - ook niet thuis te vinden was; hij schijnt niet zo netjes te leven en niemand in het hele dorp weet waar hij is. Tja, helaas zijn in dit land met voedsel en bouwmaterialen nog heel wat stemmen te koop…

Samara woont hoog in de heuvels in de wijk waar alleen de allerarmsten wonen. Er is geen stromend water. De straatarme, maar hardwerkende ouders hebben hun schamele hut zelf gebouwd van gevlochten takken en klei, waarvoor ze in de bloedhitte over de stoffige weg elk blik water beneden in het dal moesten halen. Ze hebben beiden geen vast werk; de vader werkt als dagloner op het land van een boer, maar als de boer die dag niets te doen heeft krijgt hij dus geen geld. Als hij geluk heeft verdient hij 5 euro per dag. Om je een idee te geven: een liter melk kost 1 euro. Ze hebben 4 kinderen, dus bittere armoede. Zoals gezegd: er is geen kraan in de hut en de elektriciteit "lenen" ze d.m.v. een draadje van de buren. Ze hebben een heel moeilijk leven en eigenlijk geen enkele hoop op een goede, menswaardige toekomst.
Maar gelukkig is er het Kindercentrum! Daar mogen hun 4 kinderen elke dag naar toe en krijgen ze gezonde maaltijden. Daar is wèl stromend water en zijn heerlijke douches, en lieve "tantes" die de kinderen omringen met aandacht en liefde en die zich inzetten voor een goede ontwikkeling voor deze kansarme kinderen!
Sinds de kinderen geplaatst werden in het Kindercentrum, kon de moeder ook werk gaan zoeken om wat bij te verdienen en ze heeft nu een baantje (ook "per dag") als schoonmaakster.
Samara heeft een achterstand in de ontwikkeling èn is ondervoed. Ze is een triest, teruggetrokken kind en op school kan ze niet goed meekomen. Ook eet ze niet goed.
Het is fijn dat ze elke dag op het Kindercentrum mag zijn, te midden van de andere kinderen. De leidsters proberen haar er zoveel mogelijk bij te betrekken en stimuleren haar op allerlei manieren in haar ontwikkeling.
Stel dat er geen Kindercentrum zou zijn, dan zou dit kind elke dag helemaal alleen rond de smerige hut rond moeten scharrelen, en wie weet wat er allemaal met zo’n meisje alleen kan gebeuren...!
* de naam en de foto van het kind zijn om privacy redenen veranderd

Walekson(r) aan het werk als glaszetter‘Samen met m’n kameraad van 14 had ik één grote droom: we wilden bandieten worden net als op tv en regelmatig liepen we met 2 geladen revolvers op zak!’
Walekson, een boom van een kerel van 20 jaar vertelt: ‘Als kind groeide ik op in de kinderprojecten en had daar al veel over Jezus gehoord. Maar toen ik 12 was kreeg ik verkeerde vrienden, raakte verslaafd aan drugs en een jaar later begon ik te dealen.’
Het ging snel bergafwaarts met hem; zijn leven werd een grote puinhoop. Hij had geen werk, verzorgde zichzelf niet meer en kon niet meer thuis wonen.
Op een dag hoorde hij dat er een reünie-weekend van het Jeugdcongres was. Hij ging er alleen heen omdat hij zo’n honger had. In dat weekend werd hij echter aangeraakt door God en kwam tot geloof. Van de een op de andere dag liet hij de drugs staan, beterde hij zijn leven en ging weer aan het werk.
Nu hij zijn leven weer op de rails had, zag hij om zich heen z’n oude vrienden die door zijn schuld aan de drugs waren geraakt. Verschillende van hen waren zelfs al aan de gevolgen overleden. Daar kon hij niet mee leven. Hij wilde zich inzetten om hen te redden van de verstikkende greep van de verslaving, zodat ook zij een nieuw leven konden beginnen, net als hij.
Onder begeleiding van Oscar is hij een groepje gestart, speciaal voor jongens die van de drugs af willen. In ontspannen sfeer bestuderen ze de bijbel, doen wat spelletjes en trekken met elkaar op. Er is een hechte onderlinge band ontstaan en samen gaan ze regelmatig de armenwijk in om vriendschap te sluiten met tieners, in de hoop een voorbeeld voor hen te zijn en hen zo te behoeden voor de gevaren van de drugs, die overal op de loer liggen.
Foto: Walekson(r) aan het werk als glaszetter

Het beroemdste schilderij ter wereld is de Mona Lisa van Leonardo da Vinci. Haar geheimzinnige glimlach is vele miljoenen euro’s waard...
De kleine Monalisa echter, die acht maanden geleden geboren werd in een schamel hutje in de armenwijk, had niet veel te lachen. Ze was ongewenst en haar moeder probeerde haar weg te geven aan wie haar maar hebben wilde. Toen het baby’tje ziek werd, weigerde ze zelfs om haar kindje naar de dokter te brengen. Onze medewerksters voelden een machteloze pijn, elke keer als ze het kleine meisje zagen...
Op een dag kregen ze de gelegenheid om serieus met de moeder te praten en te bidden, en het wonder geschiedde: in een paar dagen veranderde haar instelling volkomen. Ze besloot haar kindje te houden, voor haar te zorgen en haar naar het kinderdagverblijf te brengen waar ze inmiddels dagelijkse zorg en liefde ontvangt. Het is een echt prinsesje. En háár glimlach? Die is onbetaalbaar!

 
Wednesday the 23rd. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates