Koelkast kindercentrum EuxenitaDe grote koelkast in het Kindercentrum van Euxenita valt uit elkaar! Aan de buitenkant ziet hij er nog bijna als nieuw uit, zo keurig poetsen ze hem elke dag. Maar zodra je de deur opendoet zie je dat een groot gedeelte van de bodem is weggeroest en opgevuld is met plastic zakken, en dat de binnenkant van de deuren eruit begint te vallen.
Een nieuwe degelijke koelkast kost rond de €1500,00
Wilt u ons alstublieft helpen om een nieuwe koelkast aan te schaffen? U kunt uw giften overmaken op rekeningnummer NL86ABNA 0482421819 t.n.v. St. Evangelische Zending Brazilië onder vermelding van ‘koelkast Euxenita’.

CristinaToen de kinderbescherming op de stoep stond kon de jonge Carlos* z’n oren niet geloven: hij had een nichtje van twee in de grote stad en ze wilden dat hij, als haar enige familielid, voor haar zou gaan zorgen?! Daar was hij toch veel te jong voor? En hij was niet eens getrouwd! Als in een flits echter trok zijn eigen kindertijd aan hem voorbij: letterlijk moederziel alleen achtergelaten door zijn moeder toen die er vandoor ging en nooit meer terugkwam… Nee, dat mocht dit kleine meisje niet meemaken!
Een paar weken later kwam de kleine Cristina bij Carlos wonen. Ze was door haar moeder in de grote stad gewoon op straat achtergelaten en er was geen vader bekend. Maar gelukkig hadden mensen haar meegenomen en bij de kinderbescherming gebracht waar men uiteindelijk ontdekte dat ze in het binnenland nog een oom had.
Carlos nam het verzwakte, ziekelijke kindje liefdevol in z’n huisje op, maar hij moest wel elke dag naar z’n werk. Gelukkig kon het teruggetrokken meisje overdag terecht in het Kindercentrum waar het goed werd verzorgd.
Dit gebeurde een jaar geleden. Cristina is nu 3 en een lief, vrolijk meisje. Ze heeft het heel erg naar haar zin op het Kindercentrum waar ze het heerlijk vindt om te tekenen, te kleuren, samen met de andere kinderen te spelen en naar de verhalen te luisteren;  ze eet er goed en haar gezondheid is nu uitstekend.
Haar ouders zijn nog steeds verdwenen, maar haar oom zorgt voor haar als voor een eigen dochter.

Maria's keukenOngelofelijk wat een scheldpartijen een paar huizen verderop! Elke morgen zodra de zon opkomt hoort Maria de jonge alleenstaande vrouw op het terreintje bij haar in de straat tekeer gaan tegen haar 2 huilende peuters; er worden zelfs klappen uitgedeeld. Ze besluit maar eens langs te gaan en kan haar ogen niet geloven.
Meestal wonen in het centrum van het dorp de meer gegoede mensen, maar wat ze hier ziet, past totaal niet in het plaatje. Wat een armoe! Een piepklein huisje met 3 kleine ruimtes, geen waterleiding en geen wc.! En een wanhopige, jonge vrouw die haar alle lege planken van haar “keukentje” laat zien. Geen korrel rijst, niets! Van de honger beginnen de 2 kindjes ’s morgens al vroeg te huilen en de wanhopige moeder kan niets anders als tegen hen tekeer gaan en zeggen dat ze op moeten houden met om eten te vragen.
Zo snel ze kan schakelt Maria het team van de BEM in dat nog diezelfde week langs gaat. Ze zijn onder de indruk. Uit de gesprekken blijkt dat de jonge moeder in een hoekje op het terrein van haar stiefmoeder woont. Haar vader is overleden en haar moeder heeft ze nooit gekend. De vader van de twee kleintjes heeft het gezinnetje in de steek gelaten en woont al weer met een nieuwe vlam. De jonge moeder heeft geen inkomsten en zelfs haar bed en matras heeft ze al verkocht om eten voor de kindjes te kunnen kopen.
De knoop wordt snel doorgehakt en nog diezelfde week mogen de peuters, een prachtig meisje van drie en een kereltje van anderhalf, naar het Kindercentrum komen. Je had de blije snoetjes van de kinderen en de verwachtingsvolle uitdrukking van de moeder moeten zien! Nu hoeft ze niet meer bedelend langs de deuren, haar kinderen zijn in goede handen, krijgen goed te eten en komen weer schoon thuis, terwijl zijzelf een baantje kan gaan zoeken. Ook voor dit gezin is er een nieuw, hoopvol begin aangebroken!

Amanda“Lelijk?! Hoe kom je erbij, je bent juist een prachtig meisje!” Leidster Júnia probeert het vertekende beeld dat dit kind van tien al over zichzelf heeft recht te trekken. Toen we bij het piepkleine huisje aankwamen was de kleine Amanda*, die net terug was uit school, bezig de aluminium kopjes en bordjes af te wassen in een blik met groezelig water. Het kind was zichtbaar blij toen ze zich verlegen terug kon trekken om de vaat weg te bergen in het keukentje: een lemen ruimte van 2 bij 1 meter elders op het terreintje. Daar zat ze nu in een hoekje met een betrokken gezichtje, terwijl de zweetdruppeltjes op haar voorhoofd parelden. Júnia vraagt haar waarom ze vandaag niet samen met haar broertjes en zusjes naar het Kindercentrum was gekomen, maar het kind haalt gelaten haar magere schoudertjes op.
De situatie in en rond de kleine hut zijn triest. Op het modderige erfje stinkt het naar uitwerpselen en urine, en na inspectie blijkt er nergens een wc, en al zéker geen douche te zijn. Binnen tellen we 4 donkere muffe kamertjes. Onvoorstelbaar dat hier een gezin met 7 kinderen woont! Op de rand van het bed zit de moeder, voor de zoveelste keer hoogzwanger. Hoe oud zal ze zijn? Misschien nog niet eens 30. Maar met haar tandenloze mond ziet ze eruit alsof ze al een heel leven achter zich heeft.
In een ander kamertje staat pa, de prijsopgaaf van bouwmaterialen te bekijken. Hij wil voor de zoveelste keer een ander huisje gaan bouwen, maar heeft geen geld. Geen wonder, als je geen werk wilt zoeken. Voorzichtig polsen we of het echtpaar geen voorbehoedmiddelen gebruikt. Maar macho pa wil daar absoluut niet van weten! Ben je gek?! Dan kun je je seksleven wel op je buik schrijven! En zo krijgen ze jaar na jaar een kind, en hebben niet eens geld om voor hen te zorgen…
Als we Amanda* vragen of ze al heeft gegeten, schudt ze van “nee”. Leidster Júnia aarzelt geen moment en nodigt haar uit om gelijk mee te gaan naar het Kindercentrum, waar het kind zich tegoed doet aan een heerlijke maaltijd.
Wat moet er nog intensief worden gewerkt met deze onderontwikkelde ouders met hun domme vooroordelen!

*naam is om privacyredenen gefingeerd

Eder in z'n jonge jarenEder nu“In het Kinderproject had ik het gevoel alsof ik was geadopteerd, alsof ik in een nieuwe familie was opgenomen. Ze gaven me alles wat mijn eigen ouders me niet konden geven”
We zijn in gesprek met de sympathieke Eder (33). Als kind viel hij altijd al op door z’n onuitputtelijke energie en gulle lach, maar zijn thuissituatie was verre
van blij. Z’n vader was drankverslaafd, met alle gevolgen van dien. Ze hadden het zó arm, dat ze wekenlang moesten overleven op waterige maispap met zout(!), want zelfs voor een beetje suiker hadden ze geen geld.
Toen Eder 3 jaar was kreeg hij elke dag een beker melk in het hulpproject en toen hij 7 was, werd er in zijn woonplaats een Kindercentrum geopend, waar hij dagelijks samen met z’n acht broertjes en zusjes heen ging en heerlijke maaltijden kreeg. Wat een schrille tegenstelling met thuis!
Ook waren er mensen die zich om hem bekommerden, hem coachten, goede normen, waarden en gewoontes aanleerden, hem hielpen bij z’n huiswerk en hem het belang van een goede opleiding bijbrachten.
Tot z’n achttiende werd hij begeleid in de projecten en toen waagde hij de grote sprong naar de verwezenlijking van zijn droom. Op zesjarige leeftijd, op het dieptepunt van hun armoede, had hij eens tegen zijn wanhopige moeder gezegd: “Mama, als ik later groot ben, ga ik heel hard werken en dan zullen we nooit meer arm zijn!”.
De drang om z’n familie te helpen was enorm. IJverig als hij was, begon hij als hulpje in een bakkerij. Daarna werd hij in de grote stad manusje van alles in een woonwinkel. Hij werkte keihard, werd na een poosje bevorderd tot afdelingshoofd, en niet lang daarna tot filiaalhouder. Daarnaast werkte hij ook nog als etaleur.
Op een goede dag waagde hij de sprong naar de start van zijn eigen bedrijf en inmiddels is hij de eigenaar van twee goedlopende winkels, geeft cursussen in decoratie en voorziet in werk voor 60 medewerkers, waarvan velen uit zijn geboortedorp Materlândia. Hij heeft een eigen distributiecentrum, importeert goederen uit het buitenland, en maakt zakenreizen naar o.a. China en de Verenigde Staten.
Kortom: de eens zo arme en ellendige Eder is nu een welgesteld en succesvol zakenman.
Hij besluit het gesprek met: “Zonder het Kindercentrum weet ik niet waar ik nu zou zijn geweest. Waarschijnlijk zou ik drank- of drugsverslaafd zijn geworden en een ellendig leven hebben geleid. Een adelaar, die nooit zou hebben geleerd om te vliegen…”
Eder helpt op vele manieren de Kinderprojecten in zijn geboorteplaats.

 
Monday the 17th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates