Ana TerezaZacht en blij klinken de tachtig vrouwenstemmen op tot lof voor God. Het waren intensieve, maar heel goede dagen, deze toerustingsweek voor alle medewerkers van de Kindercentra. Samen hebben ze dan ook heel wat gedaan: nieuwe kinderliedjes ingestudeerd, verschillende spelletjes geleerd, diverse creatieve werkvormen uitgeprobeerd, allerlei workshops over uiteenlopende onderwerpen bijgewoond, samen de jaarplanning gemaakt. Wat als bijzonder waardevol werd ervaren was dat er dit jaar een aantal dagen een christelijke psychologe aanwezig was die over verschillende onderwerpen les gaf, maar waar tevens iedereen die dat wilde een of meerdere gesprekken mee kon hebben. Deze specialiste die zich ook inzet voor de weduwengroepen, was speciaal met een assistente uit Belo Horizonte overgekomen, waar zij ook lid is van de gemeente.
Iemand die dit jaar extra in het zonnetje werd gezet was Ana Tereza die al vele jaren verbonden is met de kinderprojecten en die deze week 50 werd. Ana werd geboren in een arm gezin, maar kwam al jong in aanraking met Nico en Trijnie die destijds hun buren waren. Haar vader, een gewelddadige alcoholist en rokkenjager, kwam radicaal tot bekering, toen Ana nog een klein meisje was. Hij nam zijn kinderen mee naar de gemeente, ze gingen naar de zondagschool, en zo groeiden zij op met het Evangelie. Echter als tiener wilde Ana haar eigen weg kiezen, wat uitliep op een zwangerschap en een ongelukkig leven. Soms herinnerde ze zich de liedjes die ze geleerd had op de zondagschool, en God werkte aan haar hart, zodat ze de weg terug vond naar Hem en naar de gemeente. Ze trouwde met een man die ook een gebroken leven achter de rug had. Hij zei : “Ik heb haar vergeven, en zij heeft mij vergeven, en samen zijn we opnieuw begonnen.”
Ana Tereza bleek leiderscapaciteiten te hebben en al gauw werd ze groepsleidster in het Kindercentrum van Sabinópolis, daarna hoofdleidster, en op dit moment is ze de supervisor van de 7 Kindercentra. Zij vecht voor de rechten van “haar” kinderen, die nogal eens gediscrimineerd worden op de scholen, omdat ze uit achterstandsgezinnen komen. We zijn dankbaar voor Ana Tereza, voor wat God in haar leven gedaan heeft en doet; ze is een instrument in Gods hand om kinderen en hun families te zegenen.
De week werd afgesloten met een bijzonder moment van gebed voor elkaar en voor de kinderprojecten.

Koelkast kindercentrum EuxenitaDe grote koelkast in het Kindercentrum van Euxenita valt uit elkaar! Aan de buitenkant ziet hij er nog bijna als nieuw uit, zo keurig poetsen ze hem elke dag. Maar zodra je de deur opendoet zie je dat een groot gedeelte van de bodem is weggeroest en opgevuld is met plastic zakken, en dat de binnenkant van de deuren eruit begint te vallen.
Een nieuwe degelijke koelkast kost rond de €1500,00
Wilt u ons alstublieft helpen om een nieuwe koelkast aan te schaffen? U kunt uw giften overmaken op rekeningnummer NL86ABNA 0482421819 t.n.v. St. Evangelische Zending Brazilië onder vermelding van ‘koelkast Euxenita’.

CristinaToen de kinderbescherming op de stoep stond kon de jonge Carlos* z’n oren niet geloven: hij had een nichtje van twee in de grote stad en ze wilden dat hij, als haar enige familielid, voor haar zou gaan zorgen?! Daar was hij toch veel te jong voor? En hij was niet eens getrouwd! Als in een flits echter trok zijn eigen kindertijd aan hem voorbij: letterlijk moederziel alleen achtergelaten door zijn moeder toen die er vandoor ging en nooit meer terugkwam… Nee, dat mocht dit kleine meisje niet meemaken!
Een paar weken later kwam de kleine Cristina bij Carlos wonen. Ze was door haar moeder in de grote stad gewoon op straat achtergelaten en er was geen vader bekend. Maar gelukkig hadden mensen haar meegenomen en bij de kinderbescherming gebracht waar men uiteindelijk ontdekte dat ze in het binnenland nog een oom had.
Carlos nam het verzwakte, ziekelijke kindje liefdevol in z’n huisje op, maar hij moest wel elke dag naar z’n werk. Gelukkig kon het teruggetrokken meisje overdag terecht in het Kindercentrum waar het goed werd verzorgd.
Dit gebeurde een jaar geleden. Cristina is nu 3 en een lief, vrolijk meisje. Ze heeft het heel erg naar haar zin op het Kindercentrum waar ze het heerlijk vindt om te tekenen, te kleuren, samen met de andere kinderen te spelen en naar de verhalen te luisteren;  ze eet er goed en haar gezondheid is nu uitstekend.
Haar ouders zijn nog steeds verdwenen, maar haar oom zorgt voor haar als voor een eigen dochter.

Maria's keukenOngelofelijk wat een scheldpartijen een paar huizen verderop! Elke morgen zodra de zon opkomt hoort Maria de jonge alleenstaande vrouw op het terreintje bij haar in de straat tekeer gaan tegen haar 2 huilende peuters; er worden zelfs klappen uitgedeeld. Ze besluit maar eens langs te gaan en kan haar ogen niet geloven.
Meestal wonen in het centrum van het dorp de meer gegoede mensen, maar wat ze hier ziet, past totaal niet in het plaatje. Wat een armoe! Een piepklein huisje met 3 kleine ruimtes, geen waterleiding en geen wc.! En een wanhopige, jonge vrouw die haar alle lege planken van haar “keukentje” laat zien. Geen korrel rijst, niets! Van de honger beginnen de 2 kindjes ’s morgens al vroeg te huilen en de wanhopige moeder kan niets anders als tegen hen tekeer gaan en zeggen dat ze op moeten houden met om eten te vragen.
Zo snel ze kan schakelt Maria het team van de BEM in dat nog diezelfde week langs gaat. Ze zijn onder de indruk. Uit de gesprekken blijkt dat de jonge moeder in een hoekje op het terrein van haar stiefmoeder woont. Haar vader is overleden en haar moeder heeft ze nooit gekend. De vader van de twee kleintjes heeft het gezinnetje in de steek gelaten en woont al weer met een nieuwe vlam. De jonge moeder heeft geen inkomsten en zelfs haar bed en matras heeft ze al verkocht om eten voor de kindjes te kunnen kopen.
De knoop wordt snel doorgehakt en nog diezelfde week mogen de peuters, een prachtig meisje van drie en een kereltje van anderhalf, naar het Kindercentrum komen. Je had de blije snoetjes van de kinderen en de verwachtingsvolle uitdrukking van de moeder moeten zien! Nu hoeft ze niet meer bedelend langs de deuren, haar kinderen zijn in goede handen, krijgen goed te eten en komen weer schoon thuis, terwijl zijzelf een baantje kan gaan zoeken. Ook voor dit gezin is er een nieuw, hoopvol begin aangebroken!

Amanda“Lelijk?! Hoe kom je erbij, je bent juist een prachtig meisje!” Leidster Júnia probeert het vertekende beeld dat dit kind van tien al over zichzelf heeft recht te trekken. Toen we bij het piepkleine huisje aankwamen was de kleine Amanda*, die net terug was uit school, bezig de aluminium kopjes en bordjes af te wassen in een blik met groezelig water. Het kind was zichtbaar blij toen ze zich verlegen terug kon trekken om de vaat weg te bergen in het keukentje: een lemen ruimte van 2 bij 1 meter elders op het terreintje. Daar zat ze nu in een hoekje met een betrokken gezichtje, terwijl de zweetdruppeltjes op haar voorhoofd parelden. Júnia vraagt haar waarom ze vandaag niet samen met haar broertjes en zusjes naar het Kindercentrum was gekomen, maar het kind haalt gelaten haar magere schoudertjes op.
De situatie in en rond de kleine hut zijn triest. Op het modderige erfje stinkt het naar uitwerpselen en urine, en na inspectie blijkt er nergens een wc, en al zéker geen douche te zijn. Binnen tellen we 4 donkere muffe kamertjes. Onvoorstelbaar dat hier een gezin met 7 kinderen woont! Op de rand van het bed zit de moeder, voor de zoveelste keer hoogzwanger. Hoe oud zal ze zijn? Misschien nog niet eens 30. Maar met haar tandenloze mond ziet ze eruit alsof ze al een heel leven achter zich heeft.
In een ander kamertje staat pa, de prijsopgaaf van bouwmaterialen te bekijken. Hij wil voor de zoveelste keer een ander huisje gaan bouwen, maar heeft geen geld. Geen wonder, als je geen werk wilt zoeken. Voorzichtig polsen we of het echtpaar geen voorbehoedmiddelen gebruikt. Maar macho pa wil daar absoluut niet van weten! Ben je gek?! Dan kun je je seksleven wel op je buik schrijven! En zo krijgen ze jaar na jaar een kind, en hebben niet eens geld om voor hen te zorgen…
Als we Amanda* vragen of ze al heeft gegeten, schudt ze van “nee”. Leidster Júnia aarzelt geen moment en nodigt haar uit om gelijk mee te gaan naar het Kindercentrum, waar het kind zich tegoed doet aan een heerlijke maaltijd.
Wat moet er nog intensief worden gewerkt met deze onderontwikkelde ouders met hun domme vooroordelen!

*naam is om privacyredenen gefingeerd

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates