Heel graag willen we iedereen hartelijk bedanken die heeft gegeven voor de nieuwe koelkast in het kindercentrum van Euxenita. Het gehele bedrag is inmiddels bij elkaar en tot grote vreugde van iedereen kwamen er zelfs meer giften binnen. Het volgende spaardoel zou een nieuwe vrieskist voor het kindercentrum in Sabinópolis zijn want het vijftien jaar oude, lekkende exemplaar was hard aan vernieuwing toe. Nu konden beide apparaten gekocht worden en iedereen is blij en dankbaar!

 

PaolaOlá, ik ben Paola. Ik ben 7 jaar en heb het reuze naar mijn zin in het kindercentrum! Ik ben altijd blij als ik daar ben. Thuis ben ik niet zo vrolijk. Mama loopt altijd tegen ons te schelden, maar dat zal wel komen omdat ze bijna altijd een kindje in de buik heeft. Ze heeft er al 8 gekregen en ik vraag me wel eens af wanneer dat ophoudt, want we zijn heel arm en hebben altijd honger. De leidsters van het kindercentrum geven haar wel eens goede raad, maar dan hoor ik haar mopperen: “Zijn ze gek! Daar begin ik niet aan, aan mijn lijf geen polonaise!”. Ons huisje ziet er lelijk uit, eigenlijk heeft het alleen 4 kale muren en een dak. De vloer is van modder en alleen papa en mama en de baby hebben een bed. Ik vind het nooit leuk als mijn vader thuiskomt. Hij heeft geen werk, en hangt meestal bij een bar rond met een glas in z’n hand. Als hij daar vandaan komt, loopt hij vreemd, praat gek en is altijd heel boos. Dan schreeuwt hij tegen mijn moeder, wil ons slaan en nog niet zo lang geleden verzon hij gekke spelletjes met mij en mijn zusjes. Maar dat doet hij gelukkig niet meer sinds ik hem hoorde zeggen dat een van z’n vrienden in de gevangenis zit; ik weet ook niet waarom.

Wat ben ik blij dat ik elke dag naar het kindercentrum mag! Daar voel ik me veilig, krijg lekker eten, knuffel veel met de leidsters en speel met de andere kinderen. Het leukst vind ik de poppenhoek en de trampoline. Ik heb veel vriendinnetjes op het kindercentrum en ik vind de leidsters heel lief!

 

Amanda* was nog maar een klein, onschuldig meisje van 8 toen haar moeder overleed. De ellende begon toen zij samen met haar twee broertjes achterbleef bij haar vader, een bijzonder agressieve alcoholist.
Het was dan ook geen wonder dat zij al vroeg op zoek ging naar wat liefde en in de armen belandde van een werkeloze alcohol- en drugsverslaafde kerel, die daarnaast ook nog eens uiterst gewelddadig was. Hij woonde bij z’n moeder en nadat de inmiddels zestien-jarige Amanda had ontdekt dat ze zwanger was trok zij tot grote ergernis van de eveneens agressieve moeder bij hen in. Om de misère wat te vergeten begon ook zij drugs te gebruiken. En temidden van dit alles kreeg zij haar eerste zoontje.
Toen Amanda 4 maanden zwanger was van haar tweede kind, ontving ze het bericht dat haar “vriend” dood was aangetroffen midden op straat ergens anders in de armenwijk. Sommigen beweren dat het door een overdosis was, anderen dat hij was vergiftigd. In ieder geval wees autopsie uit dat hij een hartstilstand had gehad. Wat een triest einde van dit 21-jarige lege leven...
Amanda is nu negentien en moeder van twee kinderen: een jongetje van 2  jaar en een baby van 3 maanden. Ze heeft in haar korte leven al heel wat meegemaakt. Recent nog werd ze, kort nadat haar jongste kind geboren was door de moeder van haar overleden partner het huis uitgezet. Nu woont ze in een piepklein huurhuisje (lees: smerige hut) en probeert ze te overleven van de maandelijkse kinderbijslag van 40 euro. Na aftrek van de huur en haar bijdrage aan de electriciteit (ze heeft een draadje naar de buren getrokken) blijft er nog zo’n 20 euro per maand over om van te eten.
Het oudste zoontje wordt gelukkig elke dag opgevangen in het Kindercentrum waar hij goed te eten krijgt en uitstekend wordt verzorgd; de baby mag erheen zodra hij 6 maanden is.
Het team van het centrum doet er alles aan om deze uitgebluste jonge moeder te stimuleren weer naar school te gaan, een opleiding te volgen en/of werk te gaan zoeken. Maar dat valt niet mee voor iemand wiens zelfvertrouwen op alle mogelijke manieren door het leven in elkaar is geslagen. Tenzij God een wonder doet ....
*Amanda is een gefingeerde naam. Zij maakt deel uit van een van de moedergroepen die elke week samenkomen in het Kindercentrum: jonge vrouwen en tienermoeders die regelmatig aan den lijve huiselijk geweld en seksueel misbruik ondervinden. Ze vinden daar een luisterend oor, kunnen ervaringen uitwisselen, krijgen voorlichting over opvoeding, leren er handvaardigheden die hun inkomsten kunnen verhogen en komen in aanraking met het evangelie.

Team EuxenitaEen kwartiertje rijden van Sabinópolis ligt Euxenita, een piepklein dorpje dat uit twee straten bestaat. Het eerste wat je ziet als je het dalletje inrijdt is het pittoreske witte katholieke kerkje. In de recht door het dorp heen lopende “hoofdstraat” liggen de winkeltjes en barretjes waar elke avond rijkelijk de sterke drank vloeit en het halve dorp op straat lijkt te leven. Op de heuvels rondom liggen, als gewoonlijk, de armenwijken. Aan de hoofdstraat staat ook de kerk van de zending en het Kindercentrum waar dagelijks zo’n 30 kinderen van 0 tot 6 jaar worden opgevangen.
De bewoners van Euxenita gelden niet als de allergemakkelijksten. Jaren geleden werd zelfs een evangelisatieteam van de zending midden op straat bestookt met vuurpijlen: ze wilden geen indringers in hun dorp! En zéker geen mensen die iets over hun losse zeden en (revolver-)handjes zeiden.

De grootste uitdagingen voor het team hier zijn:
- het (her)opvoeden van de kinderen die meestal uit gebroken probleemgezinnen komen.
- de vooroordelen van de immer argwanende bevolking wegnemen
- de onderontwikkelde ouders er van doordringen hoe belangrijk de hulp en begeleiding van het project is voor hun kinderen, maar ook voor henzelf en hen verantwoordelijkheidsgevoel bijbrengen.

Het team vraagt uw gebed voor:
-wijsheid en geduld om op de juiste manier om te gaan met de problematische gezinnen en hun kinderen
-dat gezinnen zich zullen bekeren tot God en een beter leven gaan leiden
-heropening van het Wijkcentrum zodat er een betere begeleiding kan plaatsvinden van de gezinnen voor betere resultaten

Stuurt u het team van Euxenita eens een bemoedigend kaartje? Het adres is:

Equipe de Euxenita
C.P. 21
39.750-000 Sabinópolis MG
BRAZILIË

Ana TerezaZacht en blij klinken de tachtig vrouwenstemmen op tot lof voor God. Het waren intensieve, maar heel goede dagen, deze toerustingsweek voor alle medewerkers van de Kindercentra. Samen hebben ze dan ook heel wat gedaan: nieuwe kinderliedjes ingestudeerd, verschillende spelletjes geleerd, diverse creatieve werkvormen uitgeprobeerd, allerlei workshops over uiteenlopende onderwerpen bijgewoond, samen de jaarplanning gemaakt. Wat als bijzonder waardevol werd ervaren was dat er dit jaar een aantal dagen een christelijke psychologe aanwezig was die over verschillende onderwerpen les gaf, maar waar tevens iedereen die dat wilde een of meerdere gesprekken mee kon hebben. Deze specialiste die zich ook inzet voor de weduwengroepen, was speciaal met een assistente uit Belo Horizonte overgekomen, waar zij ook lid is van de gemeente.
Iemand die dit jaar extra in het zonnetje werd gezet was Ana Tereza die al vele jaren verbonden is met de kinderprojecten en die deze week 50 werd. Ana werd geboren in een arm gezin, maar kwam al jong in aanraking met Nico en Trijnie die destijds hun buren waren. Haar vader, een gewelddadige alcoholist en rokkenjager, kwam radicaal tot bekering, toen Ana nog een klein meisje was. Hij nam zijn kinderen mee naar de gemeente, ze gingen naar de zondagschool, en zo groeiden zij op met het Evangelie. Echter als tiener wilde Ana haar eigen weg kiezen, wat uitliep op een zwangerschap en een ongelukkig leven. Soms herinnerde ze zich de liedjes die ze geleerd had op de zondagschool, en God werkte aan haar hart, zodat ze de weg terug vond naar Hem en naar de gemeente. Ze trouwde met een man die ook een gebroken leven achter de rug had. Hij zei : “Ik heb haar vergeven, en zij heeft mij vergeven, en samen zijn we opnieuw begonnen.”
Ana Tereza bleek leiderscapaciteiten te hebben en al gauw werd ze groepsleidster in het Kindercentrum van Sabinópolis, daarna hoofdleidster, en op dit moment is ze de supervisor van de 7 Kindercentra. Zij vecht voor de rechten van “haar” kinderen, die nogal eens gediscrimineerd worden op de scholen, omdat ze uit achterstandsgezinnen komen. We zijn dankbaar voor Ana Tereza, voor wat God in haar leven gedaan heeft en doet; ze is een instrument in Gods hand om kinderen en hun families te zegenen.
De week werd afgesloten met een bijzonder moment van gebed voor elkaar en voor de kinderprojecten.

 
Monday the 17th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates