KinderkampMet gezichtjes vol verwachting kwamen de kinderen aan op het kampterrein: het was weer tijd voor het jaarlijkse kinderkamp.

Meer dan tachtig kinderen uit verschillende thuissituaties, waaronder ook een aantal met een traumatische achtergrond, waren van de partij. Wat hadden zij uitgezien naar deze week! Met keurig gekapte haartjes en nette gekregen kleertjes zagen ze er uit als elk ander kind, ze mochten even alle ellende vergeten en konden genieten van alle bijzondere momenten van zingen, dansen en poppenkast-bijbelverhalen. Maar ook de spelletjes, groepswedstrijden, filmavond, de spannende speurtocht in het donker en als klap op de vuurpijl de bonte feestavond met popcorn, hotdogs en heuse suikerspinnen maakten deze week tot een onvergetelijk evenement.

Kinderkamp activiteitenDe inzet van de leid(st)ers was fenomenaal: het leek net één grote liefdevolle familie. De reacties van de opgebloeide kinderen aan het einde van de week waren dan ook allemaal positief: “Ik heb veel lol gehad en leuke dingen gedaan”, “Ik heb veel geleerd uit de bijbel”, “Ik heb veel nieuwe vriendschappen gemaakt”, en “Ik hoop dat ik volgend jaar weer mag komen!” 

 

Heel graag willen we iedereen hartelijk bedanken die heeft gegeven voor de nieuwe koelkast in het kindercentrum van Euxenita. Het gehele bedrag is inmiddels bij elkaar en tot grote vreugde van iedereen kwamen er zelfs meer giften binnen. Het volgende spaardoel zou een nieuwe vrieskist voor het kindercentrum in Sabinópolis zijn want het vijftien jaar oude, lekkende exemplaar was hard aan vernieuwing toe. Nu konden beide apparaten gekocht worden en iedereen is blij en dankbaar!

 

PaolaOlá, ik ben Paola. Ik ben 7 jaar en heb het reuze naar mijn zin in het kindercentrum! Ik ben altijd blij als ik daar ben. Thuis ben ik niet zo vrolijk. Mama loopt altijd tegen ons te schelden, maar dat zal wel komen omdat ze bijna altijd een kindje in de buik heeft. Ze heeft er al 8 gekregen en ik vraag me wel eens af wanneer dat ophoudt, want we zijn heel arm en hebben altijd honger. De leidsters van het kindercentrum geven haar wel eens goede raad, maar dan hoor ik haar mopperen: “Zijn ze gek! Daar begin ik niet aan, aan mijn lijf geen polonaise!”. Ons huisje ziet er lelijk uit, eigenlijk heeft het alleen 4 kale muren en een dak. De vloer is van modder en alleen papa en mama en de baby hebben een bed. Ik vind het nooit leuk als mijn vader thuiskomt. Hij heeft geen werk, en hangt meestal bij een bar rond met een glas in z’n hand. Als hij daar vandaan komt, loopt hij vreemd, praat gek en is altijd heel boos. Dan schreeuwt hij tegen mijn moeder, wil ons slaan en nog niet zo lang geleden verzon hij gekke spelletjes met mij en mijn zusjes. Maar dat doet hij gelukkig niet meer sinds ik hem hoorde zeggen dat een van z’n vrienden in de gevangenis zit; ik weet ook niet waarom.

Wat ben ik blij dat ik elke dag naar het kindercentrum mag! Daar voel ik me veilig, krijg lekker eten, knuffel veel met de leidsters en speel met de andere kinderen. Het leukst vind ik de poppenhoek en de trampoline. Ik heb veel vriendinnetjes op het kindercentrum en ik vind de leidsters heel lief!

 

Amanda* was nog maar een klein, onschuldig meisje van 8 toen haar moeder overleed. De ellende begon toen zij samen met haar twee broertjes achterbleef bij haar vader, een bijzonder agressieve alcoholist.
Het was dan ook geen wonder dat zij al vroeg op zoek ging naar wat liefde en in de armen belandde van een werkeloze alcohol- en drugsverslaafde kerel, die daarnaast ook nog eens uiterst gewelddadig was. Hij woonde bij z’n moeder en nadat de inmiddels zestien-jarige Amanda had ontdekt dat ze zwanger was trok zij tot grote ergernis van de eveneens agressieve moeder bij hen in. Om de misère wat te vergeten begon ook zij drugs te gebruiken. En temidden van dit alles kreeg zij haar eerste zoontje.
Toen Amanda 4 maanden zwanger was van haar tweede kind, ontving ze het bericht dat haar “vriend” dood was aangetroffen midden op straat ergens anders in de armenwijk. Sommigen beweren dat het door een overdosis was, anderen dat hij was vergiftigd. In ieder geval wees autopsie uit dat hij een hartstilstand had gehad. Wat een triest einde van dit 21-jarige lege leven...
Amanda is nu negentien en moeder van twee kinderen: een jongetje van 2  jaar en een baby van 3 maanden. Ze heeft in haar korte leven al heel wat meegemaakt. Recent nog werd ze, kort nadat haar jongste kind geboren was door de moeder van haar overleden partner het huis uitgezet. Nu woont ze in een piepklein huurhuisje (lees: smerige hut) en probeert ze te overleven van de maandelijkse kinderbijslag van 40 euro. Na aftrek van de huur en haar bijdrage aan de electriciteit (ze heeft een draadje naar de buren getrokken) blijft er nog zo’n 20 euro per maand over om van te eten.
Het oudste zoontje wordt gelukkig elke dag opgevangen in het Kindercentrum waar hij goed te eten krijgt en uitstekend wordt verzorgd; de baby mag erheen zodra hij 6 maanden is.
Het team van het centrum doet er alles aan om deze uitgebluste jonge moeder te stimuleren weer naar school te gaan, een opleiding te volgen en/of werk te gaan zoeken. Maar dat valt niet mee voor iemand wiens zelfvertrouwen op alle mogelijke manieren door het leven in elkaar is geslagen. Tenzij God een wonder doet ....
*Amanda is een gefingeerde naam. Zij maakt deel uit van een van de moedergroepen die elke week samenkomen in het Kindercentrum: jonge vrouwen en tienermoeders die regelmatig aan den lijve huiselijk geweld en seksueel misbruik ondervinden. Ze vinden daar een luisterend oor, kunnen ervaringen uitwisselen, krijgen voorlichting over opvoeding, leren er handvaardigheden die hun inkomsten kunnen verhogen en komen in aanraking met het evangelie.

Team EuxenitaEen kwartiertje rijden van Sabinópolis ligt Euxenita, een piepklein dorpje dat uit twee straten bestaat. Het eerste wat je ziet als je het dalletje inrijdt is het pittoreske witte katholieke kerkje. In de recht door het dorp heen lopende “hoofdstraat” liggen de winkeltjes en barretjes waar elke avond rijkelijk de sterke drank vloeit en het halve dorp op straat lijkt te leven. Op de heuvels rondom liggen, als gewoonlijk, de armenwijken. Aan de hoofdstraat staat ook de kerk van de zending en het Kindercentrum waar dagelijks zo’n 30 kinderen van 0 tot 6 jaar worden opgevangen.
De bewoners van Euxenita gelden niet als de allergemakkelijksten. Jaren geleden werd zelfs een evangelisatieteam van de zending midden op straat bestookt met vuurpijlen: ze wilden geen indringers in hun dorp! En zéker geen mensen die iets over hun losse zeden en (revolver-)handjes zeiden.

De grootste uitdagingen voor het team hier zijn:
- het (her)opvoeden van de kinderen die meestal uit gebroken probleemgezinnen komen.
- de vooroordelen van de immer argwanende bevolking wegnemen
- de onderontwikkelde ouders er van doordringen hoe belangrijk de hulp en begeleiding van het project is voor hun kinderen, maar ook voor henzelf en hen verantwoordelijkheidsgevoel bijbrengen.

Het team vraagt uw gebed voor:
-wijsheid en geduld om op de juiste manier om te gaan met de problematische gezinnen en hun kinderen
-dat gezinnen zich zullen bekeren tot God en een beter leven gaan leiden
-heropening van het Wijkcentrum zodat er een betere begeleiding kan plaatsvinden van de gezinnen voor betere resultaten

Stuurt u het team van Euxenita eens een bemoedigend kaartje? Het adres is:

Equipe de Euxenita
C.P. 21
39.750-000 Sabinópolis MG
BRAZILIË

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates