Samen knutselen met mamaPasen is altijd weer een bijzonder feest in de kindercentra. Overal wordt in de weken vooraf volop aandacht besteed aan het paasverhaal. Er wordt geknutseld en gezongen en er worden voorbereidingen getroffen voor de viering met de ouders.
In Carmésia mocht een aantal kinderen op een groot papier hun dankgebed (laten) opschrijven, waarvan er twee werkelijk uitsprongen: "Dank u Here Jezus, want ik doe het vaak verkeerd, maar U stierf voor mij aan het kruis. Dat was niet de paashaas; die is alleen gekomen om mij snoep en een paasei te geven" (Maisa van 5). "We moeten ons er aan herinneren wat Jezus voor ons deed; niet alleen met Pasen, maar elke dag van ons leven" (Mauro van 9).

En dan is het zover: de dag van de "Paasviering"; in Paulistas hadden ze zelfs eerst een heerlijk paasontbijt. Trots en opgewonden komen de kinderen bij dit soort gelegenheden in hun mooiste kleding met mama, maar soms ook met papa, naar "hun" Kindercentrum, waar ze dagelijks zoveel gelukkige momenten beleven en zoveel goede dingen leren.
Tijdens de feestelijke vieringen deed iedereen iets. Voordat de echte betekenis van pasen werd verteld werd er gezongen, er was drama, er werd een gedicht voorgelezen en een dansje uitgevoerd.
In Sabinópolis werd een prachtige presentatie voor en door kinderen gemaakt en gefilmd. Als u mee wilt genieten, kijk dan op: www.bem.nl/pasen2015.

Het paasverhaal

Cadeautjes!In december putten de medewerkers van alle Kindercentra zich uit om de kinderen en hun ouders een onvergetelijk Kerstfeest te bezorgen. In een van de centra was men zelfs tot half drie ’s nachts bezig met het opblazen van ballonnen!

Er werd uitgebreid aandacht besteed aan de werkelijke betekenis van Kerst: de Here Jezus die naar de aarde kwam om ons terug te brengen bij God, en ons een waardig, waardevol en betekenisvol leven te geven. Hij is immers het grootste Geschenk dat ooit gegeven is.

De kinderen kregen eenvoudige, maar prachtig ingepakte cadeautjes en er waren lekkere hapjes en drankjes, vol liefde gemaakt door de kokkinnen.

In Euxenita was zelfs een van de moeders zo onder de indruk van de kerkdienst dat zij een paar dagen later besloot ook haar leven aan God toe te wijden.

Dank, dat u samen met ons wilde investeren …!

FeestRegelmatig worden er in de Kindercentra extra leuke activiteiten georganiseerd. Zo vond onlangs de jaarlijkse indoor-kampeerdag plaats, een evenement waar de kinderen het hele jaar naar uitkijken.

Thema was dit jaar: “Recht van spreken”, waarmee de kinderen leerden dat zij waardevol genoeg zijn om gehoord te worden: door anderen, maar vooral ook door God.

Vol verwachting kwamen de kinderen ‘s morgens aan. Ze werden ontvangen met iets lekkers en gingen daarna allerlei spelletjes doen. Wat hadden ze een plezier: er werd gezongen, gelachen, gedanst en gesprongen. Tussen de middag werd overheerlijke lasagne geserveerd. 

‘s Middags werd het bijbelverhaal over Daniël verteld, een jongeman die altijd met God sprak, of hij nu blij was, of verdrietig of bang. Op deze manier werden de kinderen aangemoedigd om altijd met God te praten; Hij luistert immers altijd.

Vervolgens mocht elk kind z’n eigen schriftje knutselen waarin hun wensen en vaak aandoenlijke gebeden werden opgeschreven:

“Ik wil graag een hondje”, “Dat de enorme wond op oma’s been geneest”, “Dat ze thuis stoppen met ruzie maken” (meisje van 4 jaar), “Dat mijn oom stopt met drinken”.

‘s Avonds was de bonte avond: elk kind werd geschminkt en mocht mooie verkleedkleren uitzoeken en die vervolgens “showen”. Dat was een groot succes. Voor één avond mocht elk kind zich even een prins of prinses voelen. Wat een bijzondere momenten voor deze kinderen!

Daarna mochten ze op de matrasjes gaan slapen en de volgende morgen, na het eten van een enorm stuk taart, ging iedereen weer naar z’n eigen thuissituatie.

“Tante, het was supergeweldig!”, “Dit ga ik nooit meer vergeten!” 

 

Dank u wel, dat u dit als sponsor allemaal mogelijk maakt!

Ana PaulaAl vanaf haar zevende mocht Ana Paula elke dag mee naar het Kindercentrum waar haar moeder Ana Tereza hoofdleidster was. Thuis was de situatie niet altijd even stabiel, omdat haar vader alcoholist was en z’n goede, maar ook slechte tijden had. Ze vond het heerlijk om mee te helpen met de leidsters die voor elke leeftijd allerlei educatieve spelletjes en werkjes met de kinderen deden. Hier leerde ze enorm van en het prikkelde haar belangstelling voor het onderwijs. 

Toen ze 16 was begon ze thuis bijlessen te geven aan particulieren en na de middelbare school maakte ze plannen om pedagogiek te gaan studeren. Echter het beroep van onderwijzeres sprak haar niet aan, omdat de regering het hardwerkend onderwijzend personeel fors onderbetaalt. 

Ana Paula besloot het aan God voor te leggen: “Heer, als u wilt dat ik deze studie ga volgen, zorgt U er dan voor dat ik een volledige beurs krijg”. En God opende deze deur voor haar. 

Inmiddels is ze bijna afgestudeerd en loopt ze stage op een privéschool in Belo Horizonte die haar na haar studie dolgraag als (goedbetaalde!) kracht wil hebben.

In januari, aan het eind van de zomervakantie, stelde ze zich beschikbaar om een aantal lessen pedagogiek te geven op de jaarlijkse toerustingsweek voor al het personeel van de sociale projecten van BEM (Bem Estar do Menor – de sociale tak van de EZB) die het bijzonder belangrijk vindt om haar medewerkers elk jaar op hoog niveau toe te rusten zodat de kwaliteit van de zorg aan de kinderen en hun ouders gegarandeerd blijft.

Ana Paula besluit haar workshops in dit congres met: “Mijn studie pedagogiek heeft mij uitstekend toegerust om mijn beroep uit te oefenen. Maar wat mij het meest is bijgebleven, zijn de praktische lessen die ik heb geleerd bij BEM. Dus de tijd die ik hier mag geven om jullie te helpen je werk te verrijken, is slechts een kleine bijdrage voor alles wat ik hier in Sabinópolis mocht ontvangen”.

Ter afsluiting van deze week was er een mooie samenkomst waarbij Nico van Eijk een inspirerende boodschap bracht, er samen avondmaal werd gevierd en Oscar een oproep deed waarbij een van de groepsleidsters tot grote vreugde van de rest van het team haar leven aan de Here Jezus gaf.

Jhovana leestToen de psychologe en de maatschappelijk werkster van de overheid begin dit jaar aanklopten bij het Kindercentrum in Materlândia, aarzelde men geen moment en werd de kleine Jhovana van een jaar en vier maanden liefdevol ontvangen. Drie dagen en drie nachten had ze gehuild om moedermelk. Maar haar labiele moeder zou nooit meer terugkomen. want die was er met een andere kerel vandoor, haar twee dochtertjes en de 68-jarige vader in wanhoop achterlatend.

De kleine Jhovana wilde niet eten, niet spelen en had nooit geleerd te lopen. Met heel veel liefde en geduld kwam dit kleine meisje tot bloei: in korte tijd begon ze te eten en dankzij de fysiotherapie die ze kreeg, zette ze spoedig haar eerste stapjes en leerde ze speelgoed vast te pakken.

Het lievelingsverhaal van Jhovanna staat in het prentenboek over Pasen. Elke keer weer bladert ze het boekje door tot ze bij die ene pagina komt. Daar wijst ze met haar kleine vingertje naar de Man in het midden aan het kruis: “Tante, dit is de Here Jezus!”

Deze maand wordt het lieve kleintje 2 jaar. Haar bejaarde vader doet z’n uiterste best om goed voor z’n dochtertjes te zorgen, maar is bijzonder blij met de begeleiding vanuit het Kindercentrum en met het feit dat z’n kinderen dagelijks naar het Kindercentrum mogen.

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates