Ana CarolinaToen Ana Carolina voor het eerst naar het Kindercentrum kwam was ze 10 maanden. Het kindje baarde ons zorgen, want ze huilde aan een stuk door, kon nog niet zitten of kruipen, en was zó eenkennig dat ze het uitgilde als er zelfs maar andere kinderen in haar buurt kwamen. Het enige tijdstip dat ze tot rust kwam was als we haar op haar buik te slapen legden in haar kinderbedje, met daaroverheen een laken gespannen zodat ze niemand zag, òf als ze op schoot bij de leidster kon zitten. Dat laatste was echter geen optie, omdat de leidster nog een aantal kinderen had om voor te zorgen...
De zorgen om haar namen toe toen ze 1 jaar en 6 maanden was en nog steeds niet sprak, nooit een lachje vertoonde en nog steeds niet kon lopen. Ook de badderuurtjes waren een regelrechte ramp van paniek en gillen. Wat was er toch met dit kind aan de hand?
Toen we eindelijk van de moeder hoorden dat Ana Carolina als baby verschillende keren uit de armen van haar kleine zusje was gevallen toen die haar probeerde te dragen, schakelden we zo spoedig mogelijk een kinderarts in die het kind onderzocht.
God zij dank was er lichamelijk niets mis met Ana Carolina; de kinderarts dacht dat het alleen een kwestie van angst en onzekerheid was.
Met veel gebed, geduld en verschillende activiteiten werd de kleine Ana Carolina begeleid. Ook de ouders deden mee met het plan van aanpak. En met succes!
Nu, op tweejarige leeftijd, kan ze praten, lopen en danst ze in het rond wanneer de CD speler met kinderliedjes aanstaat. Het is een blij kind dat nu veel beter met de andere kinderen omgaat. Ze eet goed, slaapt goed en heeft het erg naar haar zin in het Kindercentrum!

CarlosToen de kleine Carlos vorig jaar op het Kindercentrum kwam was hij 1 jaar en 8 maanden. Hij was ondervoed en we maakten ons grote zorgen over hem, want zijn hoofdje leek erg groot voor zijn leeftijd, hij kwijlde voortdurend en bij het ademhalen maakte hij een diep rochelend geluid.

We namen hem gelijk mee naar de dokter en sinds die tijd wordt hij begeleid door een kinderarts en verschillende neurologen. Tot nu toe heeft men nog geen exacte diagnose kunnen stellen, maar men vermoedde dat Carlos een neurologisch probleem had en nooit zou kunnen lopen. Daarom wordt hij elke week ook behandeld door een fysiotherapeut.

Sinds hij in het Kindercentrum is, zien wij echter elke dag vooruitgang. We zien dat Gods liefdevolle hand over het leven van dit kind is.
En in februari gebeurde wat geen dokter kon geloven: Carlos deed zijn eerste stapjes! Wat een feest!!
Voor de leidsters was het een wonder en ze konden alleen maar God danken hiervoor.

ArthurArthur is een schat van een ventje en als je hem ziet wil je hem zo wel knuffelen. En dat is wat de leidsters dan ook regelmatig doen, tot groot plezier van het kereltje.
Vanaf z’n eerste levensjaar komt hij naar het Kindercentrum en hij heeft het er duidelijk erg naar z’n zin. Maar dat is niet altijd zo geweest.
Wat een driftig en opvliegend kind was het toen hij hier kwam. En toen hij opgroeide had hij de grootste moeite met gehoorzamen. Waar kwam dit opstandige gedrag toch vandaan?
Dat ontdekten we pas toen hij een week met z’n ouders weg was geweest. Hij was niet meer te houden: hij wilde met geen enkele activiteit meer meedoen en zijn gedrag was, vooral tijdens de bijbeluurtjes ronduit agressief.
Terwijl de andere kinderen heerlijk aan het spelen waren nam de leidster hem apart voor een klein gesprekje en toen kwam het hoge woord eruit: mama had gezegd dat ze niet van hem hield en dat hij beter dood kon zijn…
Geen wonder dat hij zich zo gedroeg. De leidster nam hem onmiddellijk in haar armen en fluisterde in zijn oor hoe veel zij van hem hield en dat het een intelligente en lieve jongen was, en bovenal dat God zo ontzettend veel van hem hield.
De opluchting op het gezichtje van het kind was met geen pen te beschrijven en huppelend voegde hij zich bij de andere kinderen om te gaan spelen. Sinds die dag is z’n gedrag totaal veranderd.
Samen met de rest van het team bidden de leidsters elke dag voor al de kinderen, ook voor de kleine Arthur die eindelijk z’n hartje kon luchten en door heeft hoe bijzonder en geliefd hij is.

Bidt u mee voor al de kinderen in de Kindercentra die elk hun eigen achtergrond hebben, en voor de leidsters op wiens schouders een grote verantwoordelijkheid rust?

"Wie het eerst bij die bananenboom is!” Samen met hun ouders lopen ze door de ongelijke straatjes van de armenwijk hoog op de heuvels boven het dorpje Materlândia. De twee jongens rennen stoeiend voor hun ouders uit. Vrolijke kreten hoor je, want ze zijn op weg naar de Gezinsdag van het Kindercentrum. Ze zijn er even gezellig als gezin op uit. Maar gezellig is het niet altijd geweest.

Op padPaulo (10) kan zich nog goed herinneren dat zijn ouders elke dag ruzie hadden. Er was ruzie over alles: over eten, over geld, over hem, over zijn broertje. Ze hadden het zwaar. Er was weinig geld. Soms hadden ze ook honger. Verwijten vlogen over en weer, moeder had geen werk meer, vader beschuldigde haar dat ze er andere mannen op na hield. Maar wat pijn deed, was dat hij Paulo niet als zijn eigen zoon zag. Was hij dat eigenlijk wel? Waarom werd zijn broertje altijd zo voorgetrokken? Paulo had een hekel aan Miguel (8). Ook zij hadden heel vaak ruzie. Mama kon hen niet aan. Paulo kreeg altijd de schuld van alles en moest maar het goede voorbeeld geven. Vaak zag hij het daarom ook niet meer zitten. Hij wilde weg, hij dacht alleen maar aan de dood. Waarom moest zijn leven zo zijn? Hij had wel eens over God en zijn liefde gehoord, maar toen liet het hem koud. Hij zag geen liefde. Hij zag alleen maar ruzie en ellende. Hij voelde alleen maar haat.

Die tijd lijkt nu ver weg. Alles is nu anders. Paulo hoorde van zijn leider in het Kindercentrum dat er voor hem gebeden werd. Wat dat inhield wist hij toen nog niet. Ook werd er voor zijn ouders en broertje gebeden. Ondertussen werd zijn moeder begeleid en kreeg professionele hulp voor haar huwelijk. Stapje voor stapje, beetje bij beetje kwam de verandering. Het huwelijk werd beter. Dat was een wonder. De relatie tussen vader en moeder is nu zo anders dan toen en daardoor ook de relatie tussen vader en Paulo. Paulo zit daardoor veel beter in zijn vel, hij speelt nu graag met zijn broertje, maakt geen ruzie meer op school en is niet meer brutaal tegen zijn moeder. Hij maakt een vrolijke en ontspannen indruk, terwijl ze als gezin voorbij lopen op de stoffige weg. Wat kan liefde en gebed veel doen…

Kom, en ga even mee om een kijkje in het Kindercentrum te nemen. Hoewel het augustus is, is het vaderdag in Brazilië en dat wordt vandaag feestelijk gevierd.
Met blije snoetjes zingen de kinderen uit volle borst “Papa, jij bent m’n grootste vriend!” De hele week zijn ze, sommigen met het tongetje uit de mond van inspanning, bezig geweest te knutselen voor deze speciale dag. Ze hebben een prachtige muurschildering, maar ook kleurige stoelversieringen voor de vaders gemaakt die vandaag in het zonnetje worden gezet. Alle kinderen kregen eerder deze week een mooie uitnodiging mee naar huis voor de familie en nu is het dan zover. Wat zijn ze opgewonden!
VaderdagElke (stief)vader wordt met respect behandeld en mag op de speciaal voor hem gereserveerde, versierde stoel zitten. Voorganger Edinho brengt een opbouwend en bemoedigend woord en er worden mooie liederen gezongen. Maar nu de kinderen vol overgave dit speciale lied zingen, lijkt het zelfs of alle (stief)vaders een beetje rechter op gaan zitten.
Dan is het tijd dat ieder kind z’n vader naar het prachtig geknutselde voetstuk voorin begeleidt, hem de prachtige “superman-cape” omdoet en hem de glimmende supervader medaille om mag hangen en hem vertelt waarom papa zijn of haar superheld is.
Als dan de kleine Ana naar voren komt met de manke man, die niet eens haar echte vader is, hem stralend aankijkt en zegt: “Jij bent een supervader, omdat je van ons houdt”, kun je je voorstellen dat het de ouders zichtbaar raakt.
Wat mooi, om uit de mond van een oprecht kind deze dankbare, maar tegelijk hoopvolle woorden te horen …
De feestelijke bijeenkomst wordt afgesloten met zelfgemaakte taart en koffie en thee. Eet je ook een hapje mee?
Foto 5

 
Monday the 25th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates