Eén grote familieHet is nog vroeg en de wind blaast door de spanten van het dak. Maar opeens weet ik het weer: het is zondag, ik ga samen met m’n zusjes naar de Zondagschool en vandaag is er een speciaal programma. De hele week hebben we hier naar uitgekeken!

Ik spring uit bed, doe m’n jurkje en m’n teenslippers aan en we gaan naar de kerk waar al een aantal mensen aanwezig is. We lopen meteen naar onze vriendinnetjes toe.
We ontbijten met z’n allen ontbijten en daarna gaat iedereen naar zijn of haar klas, ook de volwassenen. We zingen en luisteren naar de leidster die een mooi verhaal vertelt over de Here Jezus die de kinderen bij zich roept en hen zegent. Ik ben zo blij dat Hij ook mijn Vriend is! We mogen een mooie kleurplaat inkleuren en tenslotte gaan we bidden. We bidden voor onze familie, maar deze week bidt de hele kerk ook voor de kinderen en tieners in ons land die in gevaarlijke buurten wonen of op straat; en voor tieners die geslagen worden en zich alleen voelen. We dragen hen allemaal op aan onze Here God en bidden dat er mensen zullen zijn die voor hen gaan zorgen en hun de juiste dingen leren. Wat fijn dat we God alles mogen vertellen en dat we ons veilig mogen voelen bij Hem.

Tussen de middag gaan we met de hele gemeente middageten. Net zoals de eerste christenen dat deden. Het eten is heerlijk en het is zo gezellig met z’n allen. We zijn net één grote familie.
Met een voldaan gevoel keren we in de namiddag weer naar huis. We zien al weer uit naar de volgende keer!

“Je bent zwanger”. De diagnose van de arts was luid en duidelijk en sloeg in als een bom. Ik was twintig, leefde er op los en dit was het resultaat. Ondanks mijn christelijke opvoeding, alle zondagschoollessen en de inzet in mijn kerk was ik een rebel geworden die haar eigen weg ging.
Mijn wereld stortte in, mijn jeugd was in één klap voorbij. Ik zou een alleenstaande moeder worden. Van één ding was ik wel overtuigd: dit prille leven in mij zou niet gestraft worden vanwege mijn fouten. Ik zou het kindje houden, ondanks het feit dat de kans heel groot was dat ik nooit zou trouwen. Hier in Brazilië trouwt een man namelijk niet makkelijk met een vrouw die al een kind heeft.
Ik nam drastische maatregelen. Ik verliet de kerk, nam afstand van alle kerkleden die mij wilden helpen, sloot me af voor de liefde van mijn ouders en ik stopte met bidden, want ik vond mezelf niet waardig om door God gehoord te worden. In de jaren die volgden geraakte ik in een diepe put. Ik werd extreem depressief, zo erg dat ik moest stoppen met werken. Daarop strafte ik mezelf door nog losbandiger te gaan leven.
Ik volgde psychotherapie en nam kalmerende medicijnen, maar niets hielp. Mijn enige lichtpuntje in die tijd was mijn dochtertje Melissa, van wie ik zielsveel hield.
Maar soms was het alsof God mij toefluisterde: “Je weet wel waarom je er zo aan toe bent”; “je weet dat er maar één manier is om weer gelukkig te worden”; “je weet dat Ik van je houd en op je wacht...” Maar ik wilde er niets van weten.
Totdat ik de stap nam om weer naar de kerk te gaan. Daar opende God mijn ogen steeds meer voor mijn realiteit. Tijdens één van deze diensten raakte Hij mij aan en Hij genas mijn stembanden. Die waren aangetast, maar nu kon ik weer zingen. Dat deed ik altijd zo graag!
Na dit wonder kreeg ik zo’n honger om weer in het reine met God te komen en in Zijn aanwezigheid te leven, dat ik tijdens een samenkomst mijn zonden aan Hem beleed. Ik gaf mezelf weer helemaal over aan mijn hemelse Vader.
Sinds die tijd heb ik weer vrede met God. Natuurlijk zijn er uitdagingen en is er strijd, maar ik weet dat ik een geliefd kind van Hem ben. En dat is het kostbaarste geschenk wat een mens kan hebben!

Rone“Ik heb geen enkele hulp nodig! Ik kan kan het allemaal zelf!” Met een nijdig armgebaar duwt Rone de jonge voorganger Wesley weg. Hij is er ellendig aan toe: elke avond hangt hij als een vieze, ongewassen bedelaar laveloos op straat, maar hij accepteert geen enkele hulp van anderen om van de drank af te komen.
38 jaar is hij en vader van drie jonge kinderen. Z’n vrouw moet maar zien dat ze de eindjes aan elkaar knoopt, omdat Rone elke cent uitgeeft aan drank. Zelfs de water- en energierekeningen kan ze niet meer betalen en de planken in de keuken zijn helemaal leeg. Ze lijden honger…
Voor de financiële, materiële en mentale hulp die ze vanuit de kerk krijgt, is ze erg dankbaar. Maar ze bidt elke dag dat haar man, die net als de rest van zijn familie zwaar verslaafd is aan de drank, tot inkeer mag komen. Enkele van zijn familieleden hebben zich zelfs al doodgedronken.
Eindelijk komt de dag dat Rone beseft wat hij allemaal kapot heeft gemaakt en is kwijtgeraakt: de liefde en het respect van het liefste wat hij bezit, zijn vrouw en kinderen. Hij wenst dat hij dood was. Maar voorganger Wesley laat hem niet aan zijn lot over en als hij Rone op een dag weer aanbiedt om naar een afkickkliniek te gaan, zegt hij eindelijk ja.
Daar leert hij het Woord van God kennen en neemt de Here Jezus aan als zijn Verlosser. De relatie met zijn gezin en familie worden weer hersteld en uiteindelijk komt hij vrij van de drank. Hij is een totaal ander mens en voor het eerst beleeft dit gezin de gelukkigste kerst van hun leven: papa was weer thuis!
Inmiddels heeft Rone vast werk gekregen op de boerderij van de zending en leidt hij de gebedsgroep in zijn kerk. Het is zijn grote wens om anderen te vertellen wat God kan doen. “God heeft mijn leven compleet veranderd”, vertelt hij blij.
Ondanks alles is het van groot belang om deze ex-alcoholisten dagelijks aan God op te dragen in een streek waar op elke hoek van de straat een bar is waar je goedkoop of gratis een glas rum kunt krijgen. Bidt u mee?

Hij was een gevreesde crimineel, handelde in drugs en had al heel wat overvallen gepleegd. Op het moment dat hij een aantal straffen uit moest zitten, vluchtte Luiz. Hij liep ruim 130 kilometer en kwam uiteindelijk terecht op het eiland Itaparica in de provincie Bahia, waar hij op straat ging leven. Daar ging hij meteen weer in de fout door in te breken in het prachtige strandhuis van het hoofd van de politie en een flink aantal kostbare stukken te stelen. Onderweg zei iets in hem echter dat hij alles terug moest brengen, wat hij onmiddelijk deed. De volgende dag werd hij op basis van de videobeelden opgepakt, maar omdat de bewaking van het landgoed kon bevestigen dat hij alles teruggebracht had werd hij de daarop volgende dag weer vrijgelaten. Hij was zo opgelucht dat hij zei dat hij de eerste de beste kerk in zou gaan. Dat was exact de zendingskerk in Mar Grande waar ze elke morgen van 6 tot 7 uur bidstond hebben! Hij werd uitgenodigd voor de avonddienst en daar gaf hij z’n leven over aan God.
Het is inmiddels meer dan een jaar geleden en Luiz is een enorm toegewijde christen geworden, een zegen voor iedereen! Drie maanden nadat hij tot geloof was gekomen ging hij eerlijkheidshalve terug naar de stad waar hij nog een aantal straffen uit moest zitten, maar daar kon men geen enkele aanklacht meer tegen hem vinden.
Hij was vrij!
(Op Itaparica komen regelmatig mensen tot geloof. Onlangs deden weer een aantal mensen belijdenis van hun geloof en werden gedoopt)

Rio Vermelho: op de zondag na Kinderdag (12 oktober) hadden de leid(st)ers met veel liefde een bijzonder feestelijke ochtend in de open lucht voorbereid voor de kinderen van de achterstandswijk Chapadinha. De ochtend was gevuld met vrolijke liedjes, poppenkast met een mooi bijbelverhaal, lekkere hapjes en drankjes en voor ieder kind een leuk presentje. Overbodig om te vertellen hoe de kinderen genoten die dag!


 

Senhora do Porto: in deze occulte plaats waar regelmatig mensen worden bevrijd van boze geesten, gaf op een zondagmorgen een heel aantal kinderen tijdens de zondagsschool hun hart aan de Here Jezus.

Paulistas: de kerk is een nieuwe uitdaging aangegaan, namelijk nog meer kinderen uit het dorp bereiken. Op de foto zitten negen nieuwe kinderen in het zondagsschoolklasje!


 

Mar Grande (Bahia): ook in deze plaats komen regelmatig mensen tot de Heer, zoals pasgeleden een drugsverslaafde en een zwerver. En tijdens één van de “soepuitdelingen” gaven verschillende kinderen hun hart aan de Here Jezus.


 


Sabinópolis (wijk Boa Vista): met gepaste trots heeft de kerk de bijgebouwen voor de zondagsschool ingewijd. Er komen daar wekelijks zoveel kinderen dat ze niet meer pasten in de oude lokaaltjes. De aanbouw heeft 4 jaar geduurd en is geheel bekostigd en gebouwd door de eenvoudige kerkleden.

 

 
Wednesday the 23rd. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates