Renato met jongste kind“Ik kom uit een straatarm gezin waar we met z’n allen in een piepklein modderhuisje met een lekkend dak woonden. M’n vader dronk veel; het was pure ellende. Maar op een dag bekeerde hij zich. Spoedig daarna werd het Kindercentrum in onze woonplaats gebouwd waar ik met m’n broertjes en zusjes elke dag heen mocht. Wat waren we blij! Lekker eten, nette kleding, een verfrissende douche, schone lokalen en ontzettend vriendelijke leidsters! 
Na het Kindercentrum stroomde ik door naar het Jeugdcentrum. In beide projecten heb ik ontzettend veel geleerd en op m’n veertiende nam ik een beslissing voor Jezus. In mijn tienertijd wilde ik echter graag allerlei avonturen beleven en de verleiding was groot om illegaal naar de VS te gaan, wat velen hier doen om een smak geld te verdienen. Het is een levensgevaarlijke reis via de woestijn in Mexico. Ik had zelfs het vliegticket al gekocht, maar God gaf mij geen rust en ik ben niet gegaan.
Nu ben ik 36 jaar, gelukkig getrouwd en vader van 3 prachtige kinderen. In mijn woonplaats zit ik in de gemeenteraad, waardoor ik veel goeds kan doen voor arm en rijk en ik verdien zelf een goed salaris. Alles wat ik nu vanuit mijn functie voor de bewoners mag doen heb ik geleerd in de hulpprojecten van de zending. Daar ben ik erg dankbaar voor!”

Gezin Mateus en BernadeteHet “Geitenfeest” kwam eraan en alle kinderen uit de Kindercentra mochten meedoen met de opstelwedstrijd met als thema “De geit”. Ik had dan wel geen geit thuis, maar ik kende de geitenfokkerij van de zending en ik dronk elke dag geitenmelk in het hulpproject, dus ik besloot mee te doen.
Tijdens de prijsuitreiking op de dag van het feest hoorde ik plotseling mijn naam noemen. Ik was een van de winnaars! Trots nam ik mijn medaille in bezit. Het was de eerste van de drie prijzen die ik won tijdens deze jaarlijkse feesten.

Dit was in 1981. We waren pas met mijn moeder vanuit het binnenland verhuisd naar een hut in de armenwijk in Sabinópolis. Ik was zes en vond de nieuwe situatie enerzijds wel leuk, maar aan de andere kant miste ik het om in sinaasappelbomen te klimmen, guavevruchten met een stok uit de boom te meppen of stiekem van de peren van mijn oma’s perenboom te snoepen waar zij jam van wilde maken …
Om te overleven ging mijn moeder elke dag al heel vroeg de deur uit om als huishoudster bij de rijken te gaan werken, terwijl mijn broertjes en ik alleen thuis bleven tot zij ’s avonds laat uiteindelijk weer thuiskwam.
Gelukkig konden wij al spoedig terecht in het kindercentrum. De eerste weken waren moeilijk, want zowel het gezonde eten als de regelmaat waren ons totaal vreemd.
Maar we wenden snel en we begonnen deze plaats die onze levens voor altijd zou veranderen geweldig te vinden!
Daar hoorde ik ook voor het eerst over de Here Jezus en toen ik 10 was kreeg ik m’n eerste bijbel. Een jaar later bekeerde ik me. 
Op m’n veertiende was mijn grootste droom om ooit letteren gaan studeren, maar als arm meisje durfde ik geen enkele hoop te koesteren. Hoe zou ik het ooit op kunnen nemen tegen al die anderen die op dure privéscholen hadden gezeten?

Intussen doorliep ik de middelbare school en mocht stage lopen op het kantoor van de zending waar ik het erg naar m’n zin had. Twee jaar later kwam mijn droom om te gaan studeren in volle hevigheid terug. Ik had geen geld om een dure cursus te volgen, dus begon ik thuis zelf te blokken voor het toelatingsexamen. Als God een deur zou openen dan zou niemand hem sluiten.

Toen werd mijn moeder aangereden door een auto en ze kon niet meer lopen. Opeens moest ik naast mijn baan ook het huishouden doen en mijn moeder verzorgen. Hoe kon ik mij voorbereiden voor het toelatingsexamen?
Maar God voorzag! Dankzij een gulle gift kon mijn moeder naar fysiotherapie en zodoende kon ze werken aan haar herstel.

En zo kon ik toch nog toelatingsexamen voor de universiteit doen in de grote stad. Groot was mijn verbazing toen ik anderhalve maand later hoorde dat ik was aangenomen! Dat was groot feest op het kantoor van de zending! Iedereen bemoedigde mij, beloofde voor mijn moeder te zorgen als dat nodig was en drukte me op het hart dat ik het altijd moest laten weten als ik iets nodig had.

En zo trok ik de wijde wereld in, studeerde letteren en sloot me aan bij andere christenen.
Nu ben ik redactrice bij een landelijk bekend christelijk tijdschrift, getrouwd met Mateus (ook een ex-kindercentrumkind, sinds enkele jaren afgestudeerd als advocaat) en samen hebben we een prachtig dochtertje Sofia en een tweede kindje op komst.
Ik dank God voor alle kansen die Hij me heeft gegeven en de mensen die mij Gods liefde betoonden en mij wezen op de weg die naar het echte leven leidt: Jezus.
Bernadete (links) in het tienerprojectMateus (links) in het kindercentrum

Foto's:

Bernadete (links) in het tienerproject
Mateus (links) in het kindercentrum

BijbelstudieVerwachtingsvol ontmoetten 24 echtparen, voorgangers en leiders van de zendingskerken uit de regio, elkaar op deze speciale zaterdagmiddag om onder leiding van Nico en Trijnie aan hun huwelijksrelatie te werken. 
Er werd begonnen met koffie en kennismaking. Iedereen was nog wat schuchter: hoe zou de dag eruit zien? Sommigen kenden elkaar niet en het was een nieuwe ervaring voor de jongere echtparen om een dag zonder kinderen door te brengen. Wat zou erg gezegd worden over het huwelijk? Zouden ze persoonlijke dingen moeten horen of vertellen? 
 
Na de koffie kwamen we samen, werd iedereen op z´n gemak gesteld en bekeken we een video van Jaime Kemp, een Amerikaanse zendeling met een roeping voor Huwelijk en Gezin en zeer bekend in Brazilië. Het onderwerp was “De basis voor het huwelijk”, gebaseerd op Genesis 2:24-25. Na deze interessante studie kwamen de deelnemers tijdens de groepsgesprekken goed los en werd er geanimeerd gediscussieerd over wat doen we goed, en waar kunnen we verbeteren. Daarna kwamen alle groepen bij elkaar voor de samenvatting van de gesprekken. Iedereen was heel betrokken!
 
Samen etenNa een heerlijke maaltijd werd de tweede video bekeken: “Communicatie in het huwelijk”. Deze studie ging over de verschillende manieren van communiceren: wat zijn de hindernissen voor een goede communicatie in het huwelijk, hoe communiceren mannen en hoe communiceren vrouwen. De groepsgesprekken na deze les maakten veel dingen los en er werd veel gepraat, gelachen, nagedacht en beslissingen genomen voor verbeteringen.

De slaapkamers waren gezellig gemaakt met een vaasje met droogbloemetjes en een pakketje met een zeepje, shampoo, etc. 
Na een gezellig ontbijt op zondagmorgen kwamen we weer samen voor het onderwerp “Communiceren als echtpaar”, waarbij manipulatie in het huwelijk en de Bijbelse principes voor goede communicatie werden behandeld. Daarna kreeg ieder echtpaar de gelegenheid om een plekje te zoeken op het terrein om samen na te denken over de onderlinge communicatie. Vervolgens kwamen we weer samen en tot slot vertelden meerdere stellen over hun positieve ervaring om samen een dag door te brengen zonder kinderen en hun voornemens om aan hun huwelijk te werken. Voor velen was dit een unieke ervaring.
 
Na een heerlijke middagmaaltijd ging ieder weer terug naar huis, velen om nog in de avonddienst voor te gaan. Voor deze echtparen was het een verfrissende ervaring, die zeker resultaat zal hebben in de huwelijken van de leiders, die een voorbeeldfunctie hebben in hun gemeentes.

Jan en Gisela aan het werk

“Het is april 2018 en we zijn weer in Sabinópolis om te werken. Gisela en ik controleren en herstellen de gebitten van kinderen en volwassenen. Dit keer in Nova Pousada, het wijkcentrum dat midden in de sloppenwijk ligt, boven op de berg. Een prachtig centrum met veel functies. Elke dag vinden er activiteiten plaats met jeugd en volwassenen: bijbelstudie, sport, spel, dans, koken en bakken en vrouwen- en mannenclubs. Ook worden er maaltijden uitgedeeld: vaak de enige die de kinderen op een dag krijgen! De bewoners weten het te vinden!
In 1993 waren wij voor de eerste keer in Brazilië en de afgelopen 25 jaar zijn we er vaak teruggekeerd, o.a. in Belo Horizonte, Itaparica en Sabinópolis en hebben we vele mensen mogen behandelen. Ook hebben we er samen met anderen een opleidingsproject verzorgd. Dit keer waren we voor het eerst op Nova Pousada waar we 8 dagen mochten helpen. Een bijzondere ervaring.
Jong en oud worden geholpen!De situatie die we daar aantroffen in de gebitten was erger dan die we de eerste keer zagen 25 jaar geleden. Het is eigenlijk ook geen wonder: de armoede in deze wijk is verschrikkelijk. Jonge kinderen met totaal verrotte tanden en kiezen, ontstekingen, abcessen, veel gaatjes en pijn. Bij de volwassenen was de situatie al niet veel beter. In deze acht dagen hebben wij ongeveer zestig tanden en kiezen getrokken, tien wortelkanaal behandelingen uitgevoerd, heel veel gaatjes gevuld, gebitten gereinigd, medicijnen uitgedeeld en laten zien hoe je op een eenvoudige wijze je gebit kunt schoonhouden. Gisela had veel mooie tandenborstels en tandpasta meegebracht. Een absolute luxe in deze gezinnen. Die heeft ze uitgedeeld. Maar tegelijkertijd werd ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om het evangelie uit te delen in de vorm van een flyer of een cd met mooie liederen.
In de loop van de dagen werd het steeds drukker. We hebben dan ook niet iedereen kunnen helpen. Maar we hebben zeker ervaren dat je met helpende handen van hart tot hart kunt spreken. Als we gezond mogen blijven, hopen we binnenkort hier weer terug te komen.”

Nilia met gezin en werkers van de zendingNília is een moeder van 35 jaar die op een gegeven moment langzaam maar zeker verlamd raakte. Ze woonde in het binnenland in de buurt van Rio Vermelho. Haar 15-jarige dochter probeerde zo goed en zo kwaad als dat ging het hele gezin draaiende te houden en voor de kleinere kinderen te zorgen. Dat hield echter wel in dat ze niet meer naar school kon.
De sociale dienst stelde het gezin voor om te verhuizen naar de bebouwde kom van Rio Vermelho, dichter bij medische zorg en behandeling.
Daar hoefde het gezin niet lang over na te denken en ze verhuisden naar het dorp. De leidster van het kindercentrum bracht samen met een vrijwilligster van de kerk gelijk een bezoek aan dit gezin en waren bewogen vanwege de ellendige familiesituatie. Die nacht lagen ze er zelfs wakker van en begonnen te bidden voor deze familie.
De eerste oplossing die ze konden bieden was dat de drie jongste kinderen naar het kindercentrum konden komen en daar worden ze sindsdien de gehele dag opgevangen en verzorgd. Toen kon ook de tienerdochter eindelijk weer terug naar school, waar ze dolgelukkig mee is.
Intussen zijn we een paar maanden verder en kan de moeder dankzij de medische zorg al beter bewegen, de oudste dochter zit weer lekker in haar vel en de drie kleinsten hebben het geweldig naar hun zin in het kindercentrum.
We zijn God dankbaar als we naar de vooruitgang van dit gezin kijken en dat ze op weg zijn naar een betere toekomst dan ze een paar maanden geleden nog voor ogen hadden...!

 
Wednesday the 19th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates