Voedsel uitdelenElke vrijdag om 8 uur ’s morgens beginnen de voorbereidingen al: naar de markt om allerlei groenten te kopen die in de aanbieding zijn, naar verschillende supermarkten en dan vooral naar de twee winkels waarvan de eigenaren christen zijn en altijd wel een paar kratten met inhoud klaar hebben staan. Vanaf 13.00 uur komen de vrijwilligers naar de keuken van de kerk en dan begint het wassen, schillen, snijden, hakken en koken dat tot 18.00 uur doorgaat.
We hebben het over de “soepuitdeling” die elke vrijdagavond in Mar Grande plaatsvindt en waar de gehele kerk, jong en oud, bij betrokken is.

Het idee ontstond tijdens een van de gebedsuren. Elke morgen komen de christenen van de kerk al om 6 uur bij elkaar om een uur te bidden voor hun eiland. Elke dag een andere groep: de jeugd, de vrouwen, de mannen, de dansgroep, het lofprijsteam, het dramateam, de muziekband; zo is iedereen heel betrokken.
Vier maanden geleden tijdens een van deze bidstonden trof het pastor Edmilson diep in het hart hoevelen er op hun eiland, waar criminaliteit en drugsverslaving hoogtij vieren, gevangen zitten in de strikken van satan en hun ware identiteit kwijt zijn geraakt: drugsverslaafden, overspeligen, dieven, criminelen, mensen die zich bezig houden met afgoderij en zwarte kunst…
Hoe konden ze deze mensen de liefde van God laten zien? Het idee van de soepuitdeling ontstond en iedereen was enthousiast!

Voedseluitdelen op het pleinEn zo gebeurde het dat sinds die tijd elke vrijdagavond om 22.00 uur enorme pannen voedzame soep op drie punten op het eiland worden uitgedeeld en wekelijks 200 zwervers, drugsverslaafden en arme gezinnen worden gevoed en met de liefde van God worden bereikt. Tijdens het uitdelen gaat een team rond om gesprekken aan te knopen en de mensen over Gods reddingsplan te vertellen.

Bidt u mee?

“Sinds begin 2016 leiden mijn vrouw Silene en ik de kerk in Guanhães. In het verleden had deze kerk verschillende evangelisatie acties in de achterstandswijk “Almas” (= zielen) ondernomen, waardoor vele kinderen en jongeren met het evangelie werden bereikt. Zodra we hierover hoorden werd onze belangstelling onmiddellijk gewekt en gingen we een kijkje nemen.
De wijk Almas is de armste buurt van het hele dorp. Om verschillende redenen zijn de mensen die er wonen vanuit het binnenland hierheen verhuisd. Ze wonen in huizen die er aan de buitenkant nog redelijk uitzien. Zodra je er echter binnenstapt staart de schrijnende armoede je met holle ogen aan: smerige wanden, geen deuren, geen fatsoenlijk meubilair, precaire sanitaire voorzieningen en geïmproviseerde bedden waar ze met z’n vijven in slapen. En heel veel vuile, verlegen kindergezichtjes…

Het raakte ons diep, te meer omdat er in deze wijk geen enkele kerk is. Onmiddellijk voelden ook wij het verlangen om het kinderwerk weer nieuw leven in te blazen. Sinds die tijd gaan wij hier samen met een aantal gemeenteleden elke zaterdagmiddag heen om op creatieve manier het evangelie aan de kinderen uit te leggen.

Het is onze droom om op deze manier tevens de jeugd en de ouders te bereiken en de locatie van onze bestaande kerk, die in het centrum van Guanhães staat, te verplaatsen naar deze wijk. Ook zouden we er heel graag een wijkcentrum opzetten waar we met deze gezinnen willen werken d.m.v. moedergroepen, tiener- en jeugdclubs, beroepscursussen, volkstuinen, noem maar op, zodat we op praktische manier de liefde van God kunnen laten zien.
We bidden dat God gaat voorzien in middelen om daar een kerkje te kunnen bouwen dat tevens dienst kan doen als wijkcentrum. We zijn ervan overtuigd dat God ons, als kerk van Guanhães, heeft geroepen om in deze wijk te gaan werken en we willen graag trouw zijn aan deze roeping.”

BevrijdingsdagHet is Onafhankelijkheidsdag. Je zou het kunnen vergelijken met bevrijdingsdag in Nederland. Overal in Brazilië wordt dit feest herdacht met défilé’s met vlaggen, drumbands en optochten waaraan alle scholen, elk met een bepaald thema, deelnemen. Zo ook dit jaar. Maar in Sabinópolis werd het vandaag extra feestelijk gevierd, omdat het precies 50 jaar geleden is dat Nico en Trijnie uiteindelijk in Sabinópolis terecht kwamen. Sabinópolis was toen een straatarme streek waar vele kinderen dood gingen van de honger en waar de waarheid van het evangelie nog nooit was gebracht.
Honderden leerlingen en leerkrachten trokken vandaag door de straten. Als prachtig slot van de optocht werd dit jaar, als speciaal eerbetoon aan Nico en Trijnie, in beeld gebracht hoe de regio door middel van al de hulpprojecten de afgelopen 50 jaar veranderde. Het is veranderd van een miserabele streek in een plek waar mensen een waardig bestaan kregen en van binnenuit veranderden door het evangelie. Daarachter liep een grote groep zingende christenen uit de verschillende zendingskerken.
Nico en Trijnie met jeepHoogtepunt van deze stoet was wel de oude jeep die men speciaal had geregeld en waarin Nico en Trijnie met twee van de eerste bekeerlingen meereden. Vanuit het publiek werd regelmatig geapplaudiseerd als teken van respect voor dit echtpaar dat ondanks vroegere tegenstand zich niet liet tegenhouden, maar altijd doorging het goede te doen. Waarom? Omdat ze een opdracht hadden. Een opdracht van God.
Deze weken komen ons veel getuigenissen van oudere mensen ter ore. En altijd weer horen we: “Zonder de zending zouden we waarschijnlijk niet meer geleefd hebben, want we waren er zo ellendig aan toe, verschillende van onze kinderen stierven van de honger, maar de zending heeft ons leven gered. Meer nog: we hebben het evangelie leren kennen en zijn nu gered voor de eeuwigheid!”

Vorig jaar was het 50 jaar geleden dat Nico en Trijnie afreisden naar Brazilië. Dit jaar is het echter 50 jaar geleden dat ze hun missie begonnen in Sabinópolis en omgeving. Dat is ook de reden dat de komende maanden in alle plaatsen waar de zending werkzaam is feestelijke jubileumsamenkomsten worden georganiseerd. Daarbij worden elke voltallige gemeenteraad, het onderwijzend personeel van alle scholen, alle doktoren en andere notabelen uitgenodigd met het doel iedereen te wijzen op wat God de afgelopen decennia in de gehele regio heeft gedaan.

Een belangrijke sleutelfiguur tot het ontsluiten van de streek voor het evangelie was eigenlijk een heel eenvoudige man: senhor Fenelon. Geboren in 1906 in het destijds straatarme en ellendige Sabinópolis, verhuisde hij al op jonge leeftijd naar Belo Horizonte. Daar in die grote stad kwam hij in aanraking met het evangelie en bekeerde zich. Vanaf dat moment liet zijn geboortegrond, waar zoveel afgoderij was, hem niet meer met rust en bad hij met hart en ziel dat het levende evangelie ook daar gebracht zou worden. 

Pas jaren later, senhor Fenelon was intussen 61, kreeg hij op een dag bezoek van een medechristen die wist van zijn aanhoudende gebed, met in zijn kielzog een jonge man met een vreemd accent: Nico van Eijk, die ervan overtuigd was dat God hem en zijn gezin riep om het evangelie te brengen in een streek waar de blijde boodschap nog niet bekend was! 

Wat een bijzondere dag. God bracht op miraculeuze wijze twee mensen met passie en visie bij elkaar: de ene die misschien niet de talenten had om te gaan maar wel jarenlang gebeden had, en de andere die door God gebruikt zou worden als antwoord op dat gebed. Beiden werden door God gebruikt zodat duizenden tot geloof zouden komen.

Hoe belangrijk is het om te bidden zonder op te geven. God, op Zijn tijd, zal die gebeden zéker verhoren!

Voorlezen

Kinderen

Kinderen

Kinderen

Wat hadden de kinderen van de zondagschool Kidscorner in Hoogeveen hun best gedaan om zo veel mogelijk geld bijeen te brengen om bijbels te kopen voor Santa Barbara, een gehucht diep in het binnenland van Brazilië waar het evangelie nog nooit was gebracht!

En toen was het eindelijk zo ver: op een bloedhete, stoffige dag toog het plaatselijke team in een gammele volkwagenbus naar de Quilombolas, een groep rechtstreekse afstammelingen van gevluchte negerslaven.
Aarzelend, maar best nieuwsgierig kwamen eerst de kinderen uit het dorpje tevoorschijn en werden meteen enthousiast toen er kinderliederen met gebaren werden gezongen. Hun ogen begonnen echter helemaal te schitteren toen er een heuse clown tevoorschijn kwam die haar verhaal vertelde: ze was verdrietig, niemand hield van haar… Wat leefden de kinderen mee met deze arme clown. Maar meteen verheugden ze zich toen er iemand kwam die de clown een mooi versierde grote doos met een grote strik gaf en haar vroeg of ze dit geschenk wilde aannemen. De clown maakte het cadeau open en er kwam een prachtig geïllustreerde bijbel uit. Er werd uitgelegd wat dit voor haar leven kon betekenen, en ja… het clowntje wilde dat graag, want ze wist dat haar leven hierdoor gelukkiger zou worden.

Toen de vraag dan ook werd gesteld of de kinderen ook zo’n mooi cadeau wilden ontvangen, werd er meteen in koor “ja” geroepen, en werden de bijbels uitgedeeld.
Wat een blijdschap voor de kinderen! Heel voorzichtig, maar tegelijkertijd nieuwsgierig namen ze hun geschenk in ontvangst. Voor elke leeftijdsgroep waren er andere bijbels en ook de volwassenen, die zich inmiddels bij de kinderen hadden gevoegd, ontvingen een bijbel voor volwassenen.
Toen er tenslotte hotdogs en sap uitgedeeld werden kon de dag niet meer stuk voor alle aanwezigen: zoiets lekkers hadden ze nog nooit geproefd!

De volwassenen die eerst wat afstandelijk waren, toonden zich uiteindelijk bijzonder verheugd en wilden zelfs bijbels meenemen voor iedereen die er die middag niet bij kon zijn. Ze waren diep onder de indruk en vertelden dat er nog nooit zoiets moois voor hen was georganiseerd. Ze gaven aan dat ze heel graag meer over het evangelie wilden weten. Toen het team weer op weg naar huis ging vroegen enkele kinderen bezorgd: “Jullie komen toch nog wel eens terug?”

 
Tuesday the 21st. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates