Slechts 26 kilometer van Sabinópolis, maar bijna een heel uur rijden over stoffige onverharde wegen vol gaten en rotsblokken door de heuvels van het binnenland van Minas Gerais. We zijn op weg naar het gehucht Quilombo.
Sinds enige tijd gaat een aantal mensen uit de kerk van Corrego Doce hier elke zondag heen om de mensen de blijde boodschap van God te brengen. De afgelopen weken hebben verschillende mensen hun leven aan God gegeven.
Het kerkje in Quilombo stelt niet zoveel voor: een gehuurd huisje bestaande uit een ruimte van misschien veertig vierkante meter met daarnaast een piepklein aanbouwtje waar twee plastic tafeltjes met stoeltjes staan voor de zondagschool. Als je omhoog kijkt kun je de blauwe lucht tussen de dakpannen door zien.

Er zijn slechts twintig mensen, maar wat zingen ze uit volle borst tot God. En met wat een vuur spreekt voorganger Ismar hen toe.
Na afloop ontmoeten we vier tieners die een paar weken terug Jezus hebben aangenomen als hun Verlosser. In de letterlijke zin van het woord, want een van hen, een twaalfjarig meisje die voor haar ogen haar enige zus heeft zien doodbloeden tijdens de bevalling van een dochtertje, zag tot voor kort het leven totaal niet meer zitten. Ze deed verschillende zelfmoordpogingen door zichzelf met een groot mes in haar polsen, buik en nek te snijden. Maar Godzijdank heeft ze het overleefd. Onder tranen vertelt ze dat de Here Jezus haar volkomen heeft verlost van die inktzwarte duisternis die haar in zijn macht hield. En moet je haar nu zien te midden van haar vriendinnen: zo vol van blijdschap.

Bijzondere schatten uit de duisternis, kostbare edelstenen opgegraven uit de modder van het bestaan!

In Mar Grande, Bahia, komen zeer regelmatig mensen tot levend geloof. De gemeente op het eiland is zeer actief en toegewijd. Deze maand vond een speciale bekering plaats, en wel van Dona Zulmira, een 82-jarige vrouw. De familieleden hadden al vijf jaar voor haar gebeden, tot ze uiteindelijk aangaf dat ze gebed wilde.
Ze was nooit een gemakkelijke vrouw, maar ze had dan ook geen gemakkelijk leven. Eén van haar zoons is overleden aan aids en voor haar geadopteerde zoon is ze bang, want die mishandelt haar voortdurend.
Enkele vrouwen gingen op bezoek in haar eenvoudige huisje en ze baden met haar. In tranen nam ze de Here Jezus aan als haar Redder.
Laten we deze bejaarde vrouw met gebed omringen.

“En voor mijn ogen vermoordde hij mijn vader.” Tranen stromen over zijn wangen terwijl Aloïsio zijn getuigenis geeft. Je ziet duidelijk dat hij weer de pijn doorleeft van dat moment, jaren geleden toen hij nog een kind was.
In samenwerking met een grote kerk in Belo Horizonte heeft de kerk van Paulistas een grote evangelisatieactie georganiseerd. ‘s Middags zijn in het hele dorp bijbels uitgedeeld met voorin een prachtig gedicht van een jochie dat de plaatselijke poëziewedstrijd had gewonnen.

En vanavond vindt de indrukwekkende samenkomst met als thema 'Gods vergevende genade' plaats midden op het dorpsplein waarbij honderden mensen toegestroomd zijn.
Aloïsio, geboren en getogen in Paulistas, maar inmiddels met zijn gezin woonachtig in Amerika, vertelt hoe hij Jezus’ offer jaren geleden heeft aangenomen en dat God hem op een gegeven moment vroeg de moordenaar van zijn vader te vergeven. Terwijl hij op z’n knieën op het podium valt vertelt hij hoe moeilijk dat was, maar dat hij alleen door Gods genade daarin is geslaagd. Hij is zelfs naar de dader, ook een inwoner van Paulistas, gegaan om hem persoonlijk te vergeven.
Velen zijn diep getroffen, want de meesten hebben wel een familielid die door een misdaad om het leven is gekomen.
Als er een uitnodiging wordt gedaan om Gods genade te ontvangen stromen velen naar voren.

Dit was een avond die niet licht zal worden vergeten. Een heel interessant detail in dit geheel is wel dat het jongetje dat het winnende gedicht schreef dat in alle bijbels werd geplakt heel “toevallig” de zoon is van de moordenaar...


 

 

Huisgemeente Correntes CanoasDiep in het binnenland, zo’n 17 kilometer van Sabinópolis, ligt het gehucht Correntes Canoas. Het is een gebied met een aantal afgelegen huisjes verspreid over het landschap. Hier woont ook de eens aan de drank verslaafde Sebastião, waar we begin dit jaar over schreven. Hij was de eerste Christen in de streek.
Omdat Sebastião een levend getuigenis is, zijn de mensen zeer geïnteresseerd om het evangelie te horen. En omdat er in de verre omtrek geen enkele kerk is gaat er elke 14 dagen een team heen uit Sabinópolis om het Woord van God bekend te maken, terwijl anderen wekelijks voor deze plaats bidden.
Vijf mensen zijn er al tot geloof gekomen tijdens de huissamenkomsten. De afgelopen keer kwam er een onbekende man uit de buurt op af die na afloop vroeg of de volgende bijeenkomst in zíjn huis kon worden gehouden.
Het is geweldig om te zien wat een honger deze mensen hebben, die naar eigen zeggen nooit echte blijdschap of vrede hebben ervaren, naar Gods liefde en zegen!
En Sebastião? Elke zondag rijdt hij op zijn ouderwetse fiets de 17 kilometer lange onverharde weg door de wildernis om naar de kerkdienst in Sabinópolis te komen. Hij wil geen samenkomst meer missen!

Hij verging van de hoofdpijn en niet zo’n beetje ook! Onofre, een goede vriend van ons had wel eens vaker last van hoofdpijn, maar nu was het zo erg dat hij uiteindelijk besloot naar het ziekenhuis te gaan. Daar kreeg hij onmiddellijk een injectie en werd aan een infuus gelegd. Hij was er ernstig aan toe.
Toen hij op een gegeven moment voorzichtig zijn ogen open deed zag hij dat er bij het bed tegenover hem zoveel mensen stonden te huilen. Hij kwam erachter dat daar een man op sterven lag. De familie rondom de stervende was wanhopig, want deze man kende God niet. Iemand probeerde de plaatselijke voorganger van de kerk in Sabinópolis te bellen, maar hoorde dat deze met vakantie was…
Opeens zag iemand Onofre liggen, wees op hem en zei: ”Hij is ook een Christen, misschien kan hij met hem bidden!”
Natuurlijk deed Onofre wat men hem vroeg, al kostte het hem al zijn kracht om met de pijn die hij voelde en in zijn ene hand het statief met infuus, naar de overkant te strompelen en zich over de man te buigen. Hij vroeg: “Mag ik met u bidden?”, waarop de man knikte. Toen vroeg Onofre vrijmoedig: ”Wil je Jezus aannemen?” Met zijn laatste krachten zei de man: “Ja, dat zou ik graag willen…”
Onofre bad het zondaarsgebed met hem en een paar minuten later blies de man z’n laatste adem uit...
 
En Onofre? Zijn hoofdpijn was opeens over! Toen de dokter even later naar hem kwam kijken zei hij: “U mag onmiddellijk vertrekken meneer. U mankeert niets!”.
Over timing gesproken!

 
Wednesday the 23rd. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates