“En voor mijn ogen vermoordde hij mijn vader.” Tranen stromen over zijn wangen terwijl Aloïsio zijn getuigenis geeft. Je ziet duidelijk dat hij weer de pijn doorleeft van dat moment, jaren geleden toen hij nog een kind was.
In samenwerking met een grote kerk in Belo Horizonte heeft de kerk van Paulistas een grote evangelisatieactie georganiseerd. ‘s Middags zijn in het hele dorp bijbels uitgedeeld met voorin een prachtig gedicht van een jochie dat de plaatselijke poëziewedstrijd had gewonnen.

En vanavond vindt de indrukwekkende samenkomst met als thema 'Gods vergevende genade' plaats midden op het dorpsplein waarbij honderden mensen toegestroomd zijn.
Aloïsio, geboren en getogen in Paulistas, maar inmiddels met zijn gezin woonachtig in Amerika, vertelt hoe hij Jezus’ offer jaren geleden heeft aangenomen en dat God hem op een gegeven moment vroeg de moordenaar van zijn vader te vergeven. Terwijl hij op z’n knieën op het podium valt vertelt hij hoe moeilijk dat was, maar dat hij alleen door Gods genade daarin is geslaagd. Hij is zelfs naar de dader, ook een inwoner van Paulistas, gegaan om hem persoonlijk te vergeven.
Velen zijn diep getroffen, want de meesten hebben wel een familielid die door een misdaad om het leven is gekomen.
Als er een uitnodiging wordt gedaan om Gods genade te ontvangen stromen velen naar voren.

Dit was een avond die niet licht zal worden vergeten. Een heel interessant detail in dit geheel is wel dat het jongetje dat het winnende gedicht schreef dat in alle bijbels werd geplakt heel “toevallig” de zoon is van de moordenaar...


 

 

Huisgemeente Correntes CanoasDiep in het binnenland, zo’n 17 kilometer van Sabinópolis, ligt het gehucht Correntes Canoas. Het is een gebied met een aantal afgelegen huisjes verspreid over het landschap. Hier woont ook de eens aan de drank verslaafde Sebastião, waar we begin dit jaar over schreven. Hij was de eerste Christen in de streek.
Omdat Sebastião een levend getuigenis is, zijn de mensen zeer geïnteresseerd om het evangelie te horen. En omdat er in de verre omtrek geen enkele kerk is gaat er elke 14 dagen een team heen uit Sabinópolis om het Woord van God bekend te maken, terwijl anderen wekelijks voor deze plaats bidden.
Vijf mensen zijn er al tot geloof gekomen tijdens de huissamenkomsten. De afgelopen keer kwam er een onbekende man uit de buurt op af die na afloop vroeg of de volgende bijeenkomst in zíjn huis kon worden gehouden.
Het is geweldig om te zien wat een honger deze mensen hebben, die naar eigen zeggen nooit echte blijdschap of vrede hebben ervaren, naar Gods liefde en zegen!
En Sebastião? Elke zondag rijdt hij op zijn ouderwetse fiets de 17 kilometer lange onverharde weg door de wildernis om naar de kerkdienst in Sabinópolis te komen. Hij wil geen samenkomst meer missen!

Hij verging van de hoofdpijn en niet zo’n beetje ook! Onofre, een goede vriend van ons had wel eens vaker last van hoofdpijn, maar nu was het zo erg dat hij uiteindelijk besloot naar het ziekenhuis te gaan. Daar kreeg hij onmiddellijk een injectie en werd aan een infuus gelegd. Hij was er ernstig aan toe.
Toen hij op een gegeven moment voorzichtig zijn ogen open deed zag hij dat er bij het bed tegenover hem zoveel mensen stonden te huilen. Hij kwam erachter dat daar een man op sterven lag. De familie rondom de stervende was wanhopig, want deze man kende God niet. Iemand probeerde de plaatselijke voorganger van de kerk in Sabinópolis te bellen, maar hoorde dat deze met vakantie was…
Opeens zag iemand Onofre liggen, wees op hem en zei: ”Hij is ook een Christen, misschien kan hij met hem bidden!”
Natuurlijk deed Onofre wat men hem vroeg, al kostte het hem al zijn kracht om met de pijn die hij voelde en in zijn ene hand het statief met infuus, naar de overkant te strompelen en zich over de man te buigen. Hij vroeg: “Mag ik met u bidden?”, waarop de man knikte. Toen vroeg Onofre vrijmoedig: ”Wil je Jezus aannemen?” Met zijn laatste krachten zei de man: “Ja, dat zou ik graag willen…”
Onofre bad het zondaarsgebed met hem en een paar minuten later blies de man z’n laatste adem uit...
 
En Onofre? Zijn hoofdpijn was opeens over! Toen de dokter even later naar hem kwam kijken zei hij: “U mag onmiddellijk vertrekken meneer. U mankeert niets!”.
Over timing gesproken!

Voedsel uitdelenElke vrijdag om 8 uur ’s morgens beginnen de voorbereidingen al: naar de markt om allerlei groenten te kopen die in de aanbieding zijn, naar verschillende supermarkten en dan vooral naar de twee winkels waarvan de eigenaren christen zijn en altijd wel een paar kratten met inhoud klaar hebben staan. Vanaf 13.00 uur komen de vrijwilligers naar de keuken van de kerk en dan begint het wassen, schillen, snijden, hakken en koken dat tot 18.00 uur doorgaat.
We hebben het over de “soepuitdeling” die elke vrijdagavond in Mar Grande plaatsvindt en waar de gehele kerk, jong en oud, bij betrokken is.

Het idee ontstond tijdens een van de gebedsuren. Elke morgen komen de christenen van de kerk al om 6 uur bij elkaar om een uur te bidden voor hun eiland. Elke dag een andere groep: de jeugd, de vrouwen, de mannen, de dansgroep, het lofprijsteam, het dramateam, de muziekband; zo is iedereen heel betrokken.
Vier maanden geleden tijdens een van deze bidstonden trof het pastor Edmilson diep in het hart hoevelen er op hun eiland, waar criminaliteit en drugsverslaving hoogtij vieren, gevangen zitten in de strikken van satan en hun ware identiteit kwijt zijn geraakt: drugsverslaafden, overspeligen, dieven, criminelen, mensen die zich bezig houden met afgoderij en zwarte kunst…
Hoe konden ze deze mensen de liefde van God laten zien? Het idee van de soepuitdeling ontstond en iedereen was enthousiast!

Voedseluitdelen op het pleinEn zo gebeurde het dat sinds die tijd elke vrijdagavond om 22.00 uur enorme pannen voedzame soep op drie punten op het eiland worden uitgedeeld en wekelijks 200 zwervers, drugsverslaafden en arme gezinnen worden gevoed en met de liefde van God worden bereikt. Tijdens het uitdelen gaat een team rond om gesprekken aan te knopen en de mensen over Gods reddingsplan te vertellen.

Bidt u mee?

“Sinds begin 2016 leiden mijn vrouw Silene en ik de kerk in Guanhães. In het verleden had deze kerk verschillende evangelisatie acties in de achterstandswijk “Almas” (= zielen) ondernomen, waardoor vele kinderen en jongeren met het evangelie werden bereikt. Zodra we hierover hoorden werd onze belangstelling onmiddellijk gewekt en gingen we een kijkje nemen.
De wijk Almas is de armste buurt van het hele dorp. Om verschillende redenen zijn de mensen die er wonen vanuit het binnenland hierheen verhuisd. Ze wonen in huizen die er aan de buitenkant nog redelijk uitzien. Zodra je er echter binnenstapt staart de schrijnende armoede je met holle ogen aan: smerige wanden, geen deuren, geen fatsoenlijk meubilair, precaire sanitaire voorzieningen en geïmproviseerde bedden waar ze met z’n vijven in slapen. En heel veel vuile, verlegen kindergezichtjes…

Het raakte ons diep, te meer omdat er in deze wijk geen enkele kerk is. Onmiddellijk voelden ook wij het verlangen om het kinderwerk weer nieuw leven in te blazen. Sinds die tijd gaan wij hier samen met een aantal gemeenteleden elke zaterdagmiddag heen om op creatieve manier het evangelie aan de kinderen uit te leggen.

Het is onze droom om op deze manier tevens de jeugd en de ouders te bereiken en de locatie van onze bestaande kerk, die in het centrum van Guanhães staat, te verplaatsen naar deze wijk. Ook zouden we er heel graag een wijkcentrum opzetten waar we met deze gezinnen willen werken d.m.v. moedergroepen, tiener- en jeugdclubs, beroepscursussen, volkstuinen, noem maar op, zodat we op praktische manier de liefde van God kunnen laten zien.
We bidden dat God gaat voorzien in middelen om daar een kerkje te kunnen bouwen dat tevens dienst kan doen als wijkcentrum. We zijn ervan overtuigd dat God ons, als kerk van Guanhães, heeft geroepen om in deze wijk te gaan werken en we willen graag trouw zijn aan deze roeping.”

 
Saturday the 20th. © Evangelische Zending Brazilië - Joomla Site Templates